De ridder, de dame en het liert. 



EeNE DuiTSCHE VOLKS-SAGE. 



(VerlaaldJ. 



MK»»&®& MM" 



De nacht werd allengs duisterder. Een dikke nevel , die 

 uit den grond opsteeg, vormde in het verschiet de zonder- 

 lingste geslalten. Van zijne jagtmakkers afgedwaald , trachtte 

 de ridder van Kocherstein den regtcn weg te \inden : het 

 was hem ondoenlijk een pad op te sporen , dat hem uit het 

 bosch voerde. Toen zetle hij den jaglhoorn aan den mond 

 en sliet eenen langen , doordringenden toon uit. Wei 

 hoorde hij de echo dien toon klagend herhalen , doch 

 op het antwoord zijner makkers wachtte hij te vergeefs. 

 » Zoo kom ik niet verder ," sprak hij en legde den teugel 

 op den hals \an zijn jagtros , de trouvve en vlugge Irene ; 

 »ik wU beproeven of gij den weg beter kunt vinden dan 

 uw meester." Het dier scheen zijn^n heer te vcrstaan. 

 Hinnekende strekte het den neus in de koele nacliilucht 

 en spitste de ooren. Aan zich zelf overge aten , sloeg het 

 in gestrekten draf eenen weg in , die aanvankelijk wel 

 gebaand scheen en door een bosch met hoog opgaande ei- 

 ken heen liep, doch eensklaps in het midden van het bosch 

 eindigde. »Ei, ei , Irene" zeide de teleurgestelde ridder 

 »dat ziet er nog slechter uit". Hij blikle naar den hemel , 

 doch geene enkele ster vertoonde zich. — Verwonderd 



