M 



en in doornbossclien , waarin zij zicli ten minste eenig- 

 zins legen de ruwheid van het jaargetijde kunnen be- 

 schutten. 



Hier overkomt hun soms iets zeer eigenaardigs , te we- 

 ten : dat hunne vleugels bij felle vorst zoo zeer met ijzel 

 bedekt worden , dat zij niet meer in staat zijn te vliegen. 

 Het geschiedt op de volgende wijze : zoolang de vogel in 

 het bosch zit , is hij tamelijk veilig , maar wanneer bij zeer 

 felle vorst zijne vcderen neergedrukt worden, door de zwaarte 

 van de sneeuw , dan moeten de arnie trapganzen opene 

 plaatsen opzoeken, waar zij zich dapper tegen den nederval- 

 lenden ijzel in de weer stellen, en gedurig de vederen door 

 hunnen bek halen. Gewoonlijk blijven zij dan vlug. Houdt 

 echter de nevelachtige vorst een geheelen dag of den daar- 

 opvolgenden nacht aan , dan worden zij afgcmat , en het 

 noodlottige kristal overdekt hunne vleugels en vervult de 

 tusschenruimten van hunne veeren. In dezen toestand wor- 

 den zij een gemakkelijke buit der vossen , wolven en men- 

 schen en van alles , wat jagt op hen maakt. De jagers 

 wachten vooral zulke ongelukkige oogenblikken af. Op 

 scherpbeslagene paarden rennen twee of drie kozakken naar 

 de doornbossclien , over den met ijzel bedekten grond der 

 Steppen , met eene lange zweep als eenig wapen. De 

 sehuehtere vogels , hunne vijanden reeds van verre ziende 

 aankomen , loopen met lamme en laag neerliangende vleu- 

 gels in het rond , sehreeuwende en te vergeefs beproe- 

 vende om hunne vleugels , die hun geen dienst meer kunnen 

 doen, op te ligten. De jagers verspreiden zich dan midden 

 onder hen , slaan den een met eenen krachligen slag tegen 

 den grond, werpen een ander den noodlotligen slangaclitigen 

 lederen strik om den hals , en worgen hem , door hem in 

 de snelste rea van het paard mee te slepen. 



Wanneer de jagers hunnen tijd en de felle nachtvor- 



