120 



Spoedig lag het geheele gezelschap in een diepen slaap 

 verzonken , en eerst toen de huilende wind des anderen 

 morgens om de holen suisde, ontwaakte de een na den an- 

 deren en spoedig waren nu de uitrustingen tot den voorge- 

 nomen togt verordend. — Intusschen vergat men de toe- 

 bereidselen voor een goed ontbijt niet. 



Zoodra men geheei reisvaardig was, begaf het gezelschap 

 zieh vol verwachting op marsch , waarbij Buskar en Bran 

 hun vurig verlangen door vrolijke sprongen te kennen gaven ; 

 ja , zoo vol ijver waren zij , dat hoewel sedert den middag 

 van den vorigen dag niets te eten gehad hebbende , zij toch 

 de hun aangebodene portie weigerden. — Toen men Buskar 

 evenwel tot eten wilde dwingen , nam hij hetgeen hem werd 

 aangeboden tusschen de tanden en slingerde het verre van 

 zich. 



Uit het rotshol komende , deed zieh een even grootsch 

 als uitgebreid en schilderachtig gezicht voor onze oogen op. 

 Ter regterzijde bruiste aan onze voeten de zee, uit wier 

 dieple de zon zich schiiterend boven den horizont verhief; 

 voor ons breidde zich eene betrekkelijk groole uitgestrekt- 

 heid heidevlakte uit, waarvan de morgennevel kronkelend 

 tot in de wolken omhoog steeg, terwijl hij de spitsen der 

 bergen nog aan onze blikken onttrok. 



Links opende zich eene heerlijke vlakte, waardoor eene 

 vrolijke beek murmelde , totdat het vocht zijn graf vond 

 in de zee. Boven onze hoofden hing dreigend een rots- 

 blok , hetwelk zeer ver vooroverhing , alsof het ieder oogen- 

 blik in de zee zou neerploffen. Alles om ons been was 

 in de diepste rust en zwijgend ; geen spoor van menschelijke 

 woningen was er te zien ; geen geluid van eenig levend we- 

 zcn te hooren , bchalve het krassend geschreeuw van eenige vo- 

 gels , die van de eene rots naar de anderc vlogcn. Alvorens de 

 jagers het hoogste punt, vanwaar zij hot gchccle terrcin kondcn 



