in 



hert stond. Dcvvijl het hert eene mecr verheveue stand- 

 plaats had ingenomen , vaawaar het de geheele vlakte kon 

 overzien , zoo moestea de jagers trachten nog verder terug 

 te komen , tot aan de. bedding van een droog beekje , welks 

 kroukelingen hen aan het vorschend oog van het dier kon- 

 den onttrekken. Nadat men een tijd lang gcbukt voorwaarts 

 gekornen was , bemerkte Finlam dat men spoedig het hert 

 weder in 't gezigt zou krijgen , en moest men dus , om niet 

 bemerkt te worden , andermaal op den buik voortkruipen. 

 In deze houding kwam men allengs verder, terwijl zij 

 naauwkeurig acht gaven op elke beweging van hunnen aan- 

 voerder. 



Zoo had het gezelschap weder eenige honderden yards 

 afgelegd , eer men , door eene hoogte gedekt , regtop- 

 gaande mogt avanceren. Finlaij onderzocht nu of er ook 

 soms «en ander dier in de nabijheid konde zijn, hetwelk 

 door de nadering der jagers verschrikt ook, het hert zou 

 kunnen verjagen. Zich overtuigd hebbende , dat er niets te 

 vreezen was , bragt hij het gezelschap op een wonderbaar 

 slingerpad , hetwelk hen dikwijls weder terugvoerde , wanneer 

 men meende voorwaarts te gaan ; maar eindelijk toch bereikte 

 men eene kleine hoogte, aan welker tegenovergestelde zijde 

 het hert stond, waarvaa men , naar Finlaw 's verzekering, 

 thans nog ongeveer 100 yards zoude verwijderd wezen. ISie- 

 mand echter kon zulks gelooven ; want naar de berekening 

 der overige personen moest het hert tenminste eene halve 

 mijl meer regis staan. Buskar scheen integendeel meer met 

 Flnlai/s gevoelen overeen te stemmen , want zijne onrust 

 nam van sekonde tot sekonde toe. Met den neus omhoog , 

 maakte hij zulke geweldige sprongen voorwaarts, dat men 

 hem met moeite aan de lijn kon houden. 



» Geen oogenblik le verliezen" fluisterde Finlaw ; spoedig 

 klouterde men nog een twintig yards tegen de hoogte op , 



