123 



en nu stoncl plolseling liel fierc edelhei t zeer nabij voor onze 

 oogen. Veronlrust door het ritselen onzcr schreden , 

 sprong het op en ontwaarde het gezelschap op ongeveer 60 

 yard s van zich verwijderd. 



De honden werden nu losgelaten , en luide juichloonen 

 galmden door de stille natuur ; het hert wendde zieh in een 

 kring om , en daar snelde het heen , door Buskar en Bran 

 achtervolgd. 



De ranke donkerbruine leden van het hert, met zijnen 

 in den nek gelegden kop , waarvan het gewei den rug aan- 

 raakte, en daarachter in snelle vlugt de lichtkleurige hon- 

 den t — ■ verbeeld u hoe dit een' zoo onbeschrijfelijken 

 aanblik voor onze jagers opleverde , dat zij als in ver- 

 rukking staan bleven en zich eenige oogenblikken aan het 

 genot van dit schouwspel overgaven. 



Aanvankelijk trachtte het hert eene links van ons gele- 

 gene hoogte te bereiken ; maar door de honden zoo snel 

 achtervolgd , wist het , dat zijn eenige redmiddel in de 

 overijlendste vlugt gelegen was. Bij het meer en nicer op- 

 komend gevaar der naderende honden , keerde het zich 

 plotseling om en vervolgde een veel stijler pad. De honden 

 bleven hem zeer kort op de hielen, toen zich het hert 

 eensklaps aan den rand eens afgronds bevond , welks diepte 

 ongeveer 14 voet bedroeg en waarin eene opeengehoopte 

 massa steenen als het ware eene rots gevormd had. Een 

 oogenblik scheen het zich te bedenken , als of het bevreesd 

 was den gevaarlijken sprong te wagen ; maar de honden 

 zoo nabij zijnde , bleef er geen tijd tot de keuze meer over. 



Op dit oogenblik waren de jagers ongeveer 150 yards van 

 de plaats verwijderd en wachtten zij met angstige bezorgd- 

 heid de uilkomst af , bevreesd als zij zich maakten , dat 

 het hert den sprong op het oneffen lerrein niet zou over- 

 leven. Spoedig echter werd hun hart van dcze zorg bevrijd, 



