451 



dient zich bij dit dier van het geweer. De gazellen verloo- 

 nen zich in troepen ; men mikt te midden van al hare 

 makkers op het dier , dat men treffen wil , en schiet het 

 neer , zander een enkel oogenhlik het paard in te honden , dat 

 in vollen ren gebleven is. Het arabisch spreekwoord zegt : 

 i meer vergeetaclitig dan de gazel." Inderdaad , dit bevallige 

 dier heeft niet alleen dien zachten en geheimzinnigen blik 

 der vrouw , maar schijnt ook hare zorgeloosheid te bezitten. 

 De gazel loopt , wanneer men haar gemist heeft , een wei- 

 nig verder en staat vervolgens stil , onbezorgd voor het lood , 

 dat haar na weinige oogenblikken op nieuw komt treffen. 

 £ommige Arabieren jagen de gazellen met valken , die 

 zij afrigten om haar de oogen uit te pikken. Deze jagt is 

 vooral in zwang bij de Arabieren van Eschoul. Abd-el-ka- 

 i)er heeft daar eenen kleinen stain ontmoet, den slam der 

 Es-lib genaamd, die alleen van de opbrengst der jagt leefde. 

 De tenten waren met gazellen- en bekeur- el- ouhach- vell'en 

 overtrokken ; de kleeren bestonden groolendeels uit wilde 

 dierenhuiden. Een der leden van dezen jagersvolksstam ver- 

 haalde aan den Emir , dat hij meestal uitging met een' ezel 

 beladen met zout , om telkenmale, wanneer lij eene gazel 

 doodde , r.a haar te hebben geopend , hiermede de inge- 

 ■wanden in te smeren en vervolgens tusschen de struiken 

 te laten opdroogeu ; daarna keerde hij langs uenzelfden weg 

 terug en bragt de aldus toebereide lijken aan zijne huis- 

 genooten ; want er bestaat in dit land geen dier , dat het 

 wild door roof aan den jager belvvist. De Es-lib's ziju zoo 

 gewend om zich met vleesch te voeden , dat hunne kinde- 

 ren de beschuiten , die Abd-el-kader hun had gegeven , weg- 

 wierpen , niet wetende , dat dezelve eelbaar waren. 



Het gebeurt dikwijls, dat men voor deze jagten zelfs van 

 een kanon gebruik maakt, namelijk , als de mercn in de 

 woeslijn door de hitte zijn opgedroogd , dan graaft men een 



9* 



