ioG 



wiens stem beefl en die geene bedreiging durft uiteii , 

 dan verduhbelt hij dat misbaar , om hem nog meer te ver- 

 schrikken. Hij nadert zijn slagtofler, stoot hem van den 

 weg af, welken hij ieder oogenblik verspert , en vermaakt 

 zieh met hem op alle mogelijke wijze , tot dat hij eindelijk 

 den ongelukkige , die half in ilaauwte ligt , verscheurt. 

 Dit versehijnscl wordt door alle Arabieren bevestigd en is vol-, 

 strekt niet ongeloofelijk. De invloed van den moed op .de 

 dieren is eene onbetwistbare waarheid. De temmers van 

 wilde dieren doen ons iederen dag in onze steden de toonee- 

 len bijwonen , die in de bosschen en op de bergen van 

 Afrika in eenen diepen nacht gehuld zijn. 



Sommige van die dieven van beroep , die des nachts van 

 top tot teen gewapend loopen , roepen den leeuw toe , wan- 

 neer zij hem ontmoeten , in plaats van vrees voor hem te 

 gevoelen : Ik heb met u niet te maken ; ik ben even als gij 

 een dief; gaat uwen weg, of, iudien gij wilt, laten wij te 

 zamen gaan stelen." Men voegt er bij, dat de leeusv hen som- 

 tijds volgt en een aanval waagt op de douar , waarheen zij 

 hunne schreden rigten. Men geeft voor , dat die goede ver- 

 standhouding tusschen den leeuw en de dieven zich soms op 

 cene treffende wijze kenmerkt. Men zou gezien hebben , dat 

 de dieven, terwijl zij zaten te eten , den leeuw als een bond 

 behandelden , door aan hem op eenen zekeren afstand de 

 pooten en de ingewanden van de dieren , waarmede zij bezig 

 waren zich te voeden , toe te werpen. Arabische vrouwen 

 zouden ook met goeden uilslag hare koenheid tegeu den leeuw 

 aangewend hebben ; men zegt , dat zij hem op het oogenblik , 

 dat hij schapen weghaahle , vervolgden , en hem zijne prooi 

 deden loslaten , door hem de volgende woorden , vergezeld 

 van stokslagen, toe te voegen: »Dief, zoon van een dief.*' 

 De Arabieren zeggen, dat de schaamte zich dan van hem mces- 

 ler maakt, en hij zich zoo spoedig mogelijk vcrwijdert. Dit 



