246 



dat hij op alles aanvalt waartegen hij zich opgewassen ge- 

 voelt. Een geluk is bet , dat hij vrij traag is , en slechts 

 langzaam zwemt. Hij kan daarom zijne meestal veel vlug- 

 gere prooi niet vervolgen , en moet hct dus op eerie andere 

 wijze aanleggen om zijnen ahijd sterken eetlust te voldoen. 

 Hij houdt zich daarom meestal op aan den ingang van bog- 

 ten en aan den mond der wateren , die uitloopen in bet 

 meer of de rivier , waarin hij leeft , op welke plaaten hij 

 zeker is eene ruime vangst te zullen bebben. Daar bgt hij 

 op den bodem , half in het slijk bedolven , op den loer , 

 en wordt , zoo men gelooft , van de nabijheid eencr prooi 

 verwittigd , door de beweging , die door deze aan bet wa- 

 ter, en door het water aan zijne baarddraden medegedeeld 

 wordt. Men zegt ook wel , dat hij buitendien , door die 

 draden zachtjes te bewegen , de visscben tot zich lokt , die 

 deze draden voor wormen aanzien. Wat daar van zij , durf 

 ik niet beslissen ; het komt mij voor , dat dergelijke verze- 

 keringen meer berusten op veronderslellingen , dan op waar- 

 nemingcn , welke laatste, uit den aard der zaak , hiermoei- 

 jelijk te maken zijn. Minder waarde nog kan men hechten 

 aan de bewering van Gmelin, dat de Meerval op over- 

 stroomde landen met zijnen slaart de vruchten van de 

 boomen schudt en de jonge vogeltjes uit die boomen naar 

 beneden doet tuimelen , om ze vervolgens te verslinden. 



Houdt de Meerval zich doorgaans in de diepte op , bij 

 stormwind komt bij aan de oppervlakte, en wordt dan niet 

 zelden door de golven , tegen wier geweld bij moeijelijk 

 schijnt te kunnen kampen, op het strand geworpen. 



In het oostelijk gedeelte van Europa vangt men den Meer- 

 val in menigle , en hij wordt daar veel tot spijs gebruikt. 

 De smaak van het witte vleesch , door velen met dien van 

 ossenvleesch , van kalfsvleesch , van aal vergeleken , moet 

 de mcesle overcenkomst hebben met dien van slechten zalm: 



