274 



(Ter, ofschoon de genceskundige hulp 6*e wond dragende 

 hield, overleed. 



Het te Rotterdam gebeurde , met een* beschutter-wind- 

 hond , die om zijn' grimmigen aard afzonderlijk werd gehou- 

 den , die dien dag nog ter jagt was geweest , en daarna den 

 jager beet, die hem kwan voeden, welke insgelijks aan de 

 gevolgen overleed , levert voor de wetenschap, voor zoo veel 

 bekend werd , even zoo min iets op , als het in den herfst 

 van het jaar 4852 gebeurde onder Wassenaar, waar een 

 vreemd dameshondje in de rasters van eene buitenplaats 

 was geraakt , hetwelk aan het hek bleef aanhouden in het 

 pogen om naar buiten te geraken. De portier , een volkomen 

 gezond man, maakte uit bezorgdheid, dat het hondje door den 

 jager , welke de gewoonte niet heeft van er te sparen , kon 

 gezien worden , het hek voor hetzelve los. Het beestje had 

 zich bevreesd betoond en voor hem op de rug geworpen , 

 en toen hij het op wilde nemen , beet het hem in den duim , 

 die een weinig bloedde en eenigzins opzwol , hetwelk na 

 verloop van weinige dagen niet meer zigtbaar was en ver- 

 geten werd. Negen weken na het voorval was de portier 

 naar de kerk geweest , zonder het minste letsel te hebben 

 gevoeld. Des middags voekle hij zich niet wel, werd dor- 

 stig en vroeg om water , hetwelk hem door zijne vrouw 

 werd toegereikt. Zoodra er zijn oog op viel, gafhij een zon- 

 derling geluid , hetwelk de vrouw onmiddellijk om genees- 

 kundige hulp deed zenden. Hij kreeg rillingen , schuwheid ; 

 de angst dreef hem uit en in het bed, tot op den vierden 

 dag , toen de dood volgde. 



Het hondje verdween, en ofschoon men veel nazoek deed, 

 heeft men het niet kunnen ontdekken en ook niet gehoord , 

 dat er op dit tijdstip menschen of dieren zijn gewond. 



De twee voorbeelden , dat niet alle beten doodelijk zijn , 

 paren zich met andere dergelijke opmerkingen , waaruit af- 



