282 



))AUons avanceT En, als een pijl , zoo vliegcn 



De honden links en regts , in zigzag , voort , 

 En mctend , bij hun loopen , wijde bogen , 



Opdat door hen het wild worde opgespoord. 

 Beau! — reeds trekt Nimrod aan — zie , hoe de trouwe , 



Gelijk een aal , door struik en kruiden sluipt ; 

 Hoe hij den neus verheft , den staart regtlijnig 



Nu uitstrekt, en bedachtzaam voorwaarts kruipt. 



»De hoenders loopen." raaar vergeefs is 'tpogen. 



Te goed is Nimrod met hun loop bekend. 

 Nu staat hij stil. Zijn vlammenschietende oogen 



Zijn scherp en strak naar 't strijdperk been gewend. 

 Als werden plotsling al zijn pezen , spieren 



Beweegloos : Nimrod staart en tuurt en wacht. 

 Hij waagt geen stap-, schoon hij het vlug ontkomen 



Der hoenders niets, en zelfs onmooglijk acht. 



Des jagers hart klopt met schier hoorb're slagen 



In zijne borst; een streelend voorgevoel 

 Van blijde zegepraal doet zijne hoop vermeeren ; 



Hij staart met scherpen blik op 't wenschlijk doel, 

 Hij spant den haan en kromt des vingers spitse 



Tot den geduchten druk nu voorbereid ; 

 Vermaant zijn hond in stilte , opdat te driftig , 



De sluwe oude haan hem niet verleid 1 ! 



^Geefacht!" — kirrikkekik — daar stijgt, alfladdrend, 



Het hoender-volk uit 'tloof, waarin het lag. 

 't Geweerschot valt — en, door het lood getroffen , 



Stort — schoon begin van d' aangevangen dag ! — 

 Mijnheer papa uit *t midden zijner kindren , 



En, eer hij nog den bodem heeft bereikt, 

 Volgt hem een tweede na , die , half nog dwarlcnd , 



Nict ver van daar z'icltogcnd , nederstrijkt. 



