En trots brengt Nimrod, als een zcgeteekcn , 



Den haan zijn' lieer , wel tusschen U scherp gebit , 

 Doch zoo voorzigtig , dat geen enkel veertje 



Beschadigd wordt , geen enkel hoenderlid. 

 Aan 's jagers weitas wordt de buit geliangen; 



Nog heeft de bond een meesterstuk te doen. 

 Des jagers oog is 't plekje niet gebleken , 



Waar 't nederstreek , 't getroii'en tweede boen. 



Een wenk der band, een »zoek verloren!" zeggen 



Het koene dier , wat nog zijn kunst behoeft. 

 Daar neemt bij voetl Gezwind loopt liij de voren 



Der velden af , terwijl bij plotsling toeft 

 En ziet naar gindsche beg. 't.» Apport !" klinkt luide , 



En, met een sprong, beeft Nimrod 'thoen ontdekt, 

 Dat nog , zoo veel het kan , zirh tracbt te redden , 



Maar zich , helaas ! niet aan 't gevaar onttrekt. 



Nog fladdrend , legt hij in des meesters handen 



Den tweeden buit ; maar zonder noodzaak , kwelt 

 Geen jager ooit bet wild , dat door zijn worstlen , 



Zijn leven zclf mi werklijk perken stelt. 

 Maar ziet — naauw is het eerste schot gevallen , 



Dat liefelijk weergalmt in 's jagers oor , 

 Of ook , om even snel zijn doel te treffen , 



Neemt 's jagers vriend zich d' eigen maatstaf voor. 



Nu nadert , maar met dubbel snelle schreden , 



Karo niet minder koen. Hij zoekt het wild 

 Ook op — en ziet hij staat. — Zou van de hoenders 



Er nog een over zijn? — Geen tijd verspild I 

 De meester volgt den bond , 't geweer reeds vaardig ; 



Scboorvoetend kruipt het dier door distlen voort, 

 VVier scherpe prikkels meer en meer hem wonden , 



Maar aan wicr vlijm Karo zich kreunt nocli stoort. 



