284 



T t Geweer brandi los , en , met een dondrend knallen- r 



Vcrheft een zuil van graauwen pulverdanip 

 Zich opwaarts, en een haas , hoe vlug in *t loopen , 



Treft 't doodend lood , bezwijkend in den kamp. 

 De hersenpan verbrijzeld , kruipt liij spartlend , 



Nog langs den grond. Karo ontwaart den buit. 

 Ilij grijpt he4 dier , schoon droevig jammerklagend , 



En Lampe (') blaast weldra den adem uit. 



Het » Bravo !** klinkt en glijdt van 's jagers lippen. 



»'tGaat heden wel , zoo waar ik jager heet ! 

 »Nu ijlings voort naar gindsche weidegronden , 



iDaar toeft het overschot der hoenders die ikweet. 

 »Ziet herwaarts, hoenders! even als uw ouden, 



»Staat gij op wacht? Geen moeite dan gespaard ! 

 »Het dubbel roer mag zich geen poos verkoelen, 



»Eer *t hoender-volk op nieuw zich zamenschaart." 



Door hooger jagtlust derwaarts been gedreven , 



Doorkruissen nu de jagers 't natte gras , 

 Tervvijl de honden 't riet , hoog opgeschoten , 



Doorsnufflen schuins en dwars, van pas lot pas. 

 Nu knalt 't geweer dan bier dan daar , aanhoudend. 



Van een der honden ziet men slechts den staart. 

 Daar springt hij op, maar 'tis te laat! onlkomen 



Is ieeds de haas, die vlugt met snclle vaart. 



De vrienden vinden uog een aantal hoenders. 



Zij mecrdren dus bun' buit , naar wensch en lust. 

 Maar 't middaguur schiet heete zonnestralen , 



En hond en jager smachten nu naar rust. 

 Ginds , waar het strooijen dak van 's pachters hoevc 



Een koele toefplaats biedt , daar been , daar been ; 

 Daar zal men zich, door spijs-genot verkwikken , 



En kracht bcrgeven aan de nu vcrmocide lecn. 



