Slotwoord. 



Toen de ondergeteekendc , op aanzoek van den uitgever 

 en eenige liefhebbers der Jagt, zich in 1852 met de redac- 

 lie van het Nederlandsch Tijdschrift voor Jagtkunde belast- 

 te , hoopte hij op eene ijverige mede working van vele lief- 

 hebbers der Jagt. Hij deed dit met te meerder vertrouwen , 

 omdat in ons land de Jagt door zoo velen beoefend wordt, 

 die tot de boogere en de beschaafde standen der maatschappij 

 behooren. In deze hoop , het mag niet ontveinsd worden , 

 vondt hij zich te leur gesteld. Ook het debiet van het tijd- 

 schrift , een hoofdmiddel lot deszelfs instandhouding , liet 

 veel te wenschen over , zoodanig dat de uitgever zijne kos- 

 ten naauwlijks gedekt vindt ; eene omstandigheid welke de 

 verwondering in hooge mate moet opwekken , wanneer men 

 de belangrijke uitgaven , die zich velen voor het Jagtvermaak 

 getroosten, in evenredigheid tot den geringen prijs van het 

 tijdschrift beschouwt. 



» Is het Nederlandsch jagend publiek , dan geheel en al 

 »onverschillig jegens het lydschrift'" ? is eene vraag die dik- 

 werf bij hem is opgerezen , te meerder wanneer hij de belang- 

 stelling overwoog, die men in Engeland , Duitschland en 

 Frankrijk aan de aldaar uitkomende Jagt-tijdschriften schenkt. 



Hij durft deze en dergelijke vragen niet beantwoordcn , 

 maar dat de uitkomst niet bemoedigend was ? mag hij niet 



