137 



bewijst ons iutusschen , dat de leeuw voor de volksstam- 

 men van de woestijn een bijzonder wezen is , dat tusschen 

 den mensch en het dier in staat ; een wezen , dat hun toe- 

 schijnl , in weerwil van zijne kracht, nog met een bijzonder ver- 

 stand begaafd te zijn. Eene legende verklaart ons , waarom 

 de leeuw eerder het schaap dan elke andere prooi loslaat. 

 »De leeuw, eons nagaande , wat zijne krachten hem wel 

 zouden veroorloven uit te voeren , zeide — An cha allah , 

 indien het Gode behaagt , zal ik , zonder dat het mij 

 eenigzins hindert, een paard weghalen. — An cha allah, 

 ik zal de vaars medenemen , indien ik het wil , en der- 

 zelver zwaarte zal mij in het loopen niet hinderen. — 

 Toen hij tot aan het schaap kwam , achtte hij het zoo 

 ver beneden zich, dat hij deze godsdienstige formulier: 

 Indien het Gocle behaagt ! achterwege liet , en werd daarom 

 tot slraf door God veroordeeld , hetzelve altijd te moeten 

 slepen. — 



Er bestaan verschillende wijzeu om den leeuw te jagen. 

 Wanneer een leeuw een volksslam komt bezoeken , verkondi- 

 gen allerhande teekenen zijne tegenwoordigheid. Eerst is het 

 een gebrul , waarvan de grond zelf schijnt te dreunen ; 

 vervolgens voortdurende verwoestingen , onophoudelijk on- 

 heilen. Eene vaars , een veulen zijn weggchaald , een 

 mensch zelfs is verdwenen ; onlsteltenis verspreidt zich in 

 alle tenten; de vrouwen beven voor hare goederen en 

 voor hare kinderen ; overal hoort men niets dan klagen. 

 De jagers roepen dan het doodvonnis over dezen lastigen 

 nabuur uit , en er wordt aangekondigd op de markten , 

 dat op dien dag, op dat uur, ruiters en soldaten , alle, die 

 in staat zijn te kunnen jagen , zich gewapend zullen ver- 

 eenigen. Men weet bereids in welke ruigte zich het dier 

 beviudt , men begeeft zich op weg , de soldaten gaan voor- 

 uit; de plaats tot op vijftig schreden genaderd zijnde, blij- 



