139 



vindt , in ecnc onverwachte uitkomst van het gevecht , liet 

 vaetvolk den leeuw terug moet drijven op hoogten of in de 

 vlakte. Alsdan ontstaat er een geheel ander gevecht , dat 

 even belangwekkend als eigenaardig is ; iedere ruiter vliegt 

 in vollen ren vooruit , en naar mate zijner vlugheid en 

 stouimoedigheid schiet hij op deo leeuw op korlen afstand , 

 wendt zijn paard oogenblikkelijk na liet schol , en laadt een 

 eind verder zijn gewcer weder, om dadelijk op nieuw weer 

 te begionen. De leeuw van alle kanten aangevallen en ge- 

 wond , biedt overal het hoofd ; hij snelt vooruit , vlugt , 

 keert terug en bezwijkt eindelijk na eenen moedigen strijd , 

 die echter altijd zijne nederlaag moet ten gevolge hebben, 

 want tegen Arabische ruiters en paarden is geen goede 

 uitslag voor hem mogelijk. Zijne eerste drie sprongen wa~ 

 ren vreeselijk , maar daarna is zijn loop niet snel meer , 

 en een gewoon paard kan hem dan spoedig achterhalen. 

 Men moet dergelijke gevechten gezien hebben , om er zich 

 een denkbeeld van te kunnen maken. Elke ruiter roept 

 hem met zijne verwenschingen na en overal hoort men 

 schreeuwen ; terwijl de burnous vrolijk in de hoogte waaijen, 

 donderen de schoten door de lucht ; men dringt zich opeen , 

 men verwijt elkaar , terwijl de leeuw bruit en de kogels 

 fluiten ; het is in waarheid een ontzeltend schouwspel. 

 Niettegenstaande al dit geweld , gebeuren er zeer zeld- 

 zaam ongelukken. De jagers hebben alleen eenen val van 

 het paard te vreezen , die hen onder de klaauwen des vij~ 

 ands zou doen komen ; maar nog een ander ongeval heeft 

 meer plaats , namelijk : dat zij getroffen worden door eenen 

 kogel van een' onvoorzichtigen medgezel. 



Men is nu bekend geworden met de meest schilderachtige 

 en krijgshaftige wijze om den leeuw te jagen ; hij wordt ech- 

 ter ook op anderc wijze gejaagd , die misschien nog ze- 

 kerder en krachligcr zijn. De Arabiercn hebben opgcmerkt , 



