141 



MoHAMEo-Esaioussr , een man van erkende geloofwaardig- 

 heid , die de Djebel-Gueroul nabij Tiaret bevvoonde , vol- 

 gens zijae eigene woorden te werk ging : • ik bestecg een 

 tgoed paard (het is Mahomed zelf, die door den mond van 

 j>Abd-el kader spreekt) en ik begaf mij naar het bosch in 

 » eenen nacht dat de maan scheen ; ik was destijds een goed 

 sschutter , mijn kogel viel nooit ter aarde ; ik begon her- 

 » haaldelijk te roepen : Atahia ! — De leeuw kwam te voor- 

 » schijn en begaf zich naar de plaats , vanwaar het geschreeuw 



• kwam , en ik schoot oogenblikkelijk op hem ; dikwijls wa- 

 » ren er in een boschje verscheidene leeuwen , die zich dan 

 »te gelijk vertoonden ; indien nu een dezer dieren mij van 

 »achteren naderde , draaide ik mijn hoofd om en ik mikte 

 » langs het achterdeel van mijn baard , vervolgens rende ik 



• weg , uit vrees van gemist te hebben ; indien ik van vo - 

 »ren werd aangevallen, wendde ik mijn paard en maakte 

 »ik dezelfde manoeuvre. 



De bewoners van dit land verzekeren , dat het getal der 

 door Mahomed-ben-Esnoussi gedoode leeuwen wel honderd be- 

 droeg ; hij leefde nog in het jaar 1255 , (1836 v. J. Ch.) 



• Toen ik hem zag", zegt Abd-el-kader »was hij blind ; 

 »dat God hem genadig zij !" 



De jagt op jonge leeuwen is nog veel gevaarlijker dan 

 die op de ouden ; men vindt echter lieden , die steeds 

 deze gevaarlijke onderneming durven wagen. Dagelijks te- 

 gen drie en vier uur in den middag, komen de leeuw en de 

 leeuwin uit hun hoi , om in den omtrek een herkennings- 

 togt te doen, waarvan ongetwijfeld het doel is, om voed- 

 sel aan hunne jongen te bezorgen. Men ziet hen van eene 

 hoogte af de douars , naar den rook die er van opstijgt , de 

 ligging van het vee onderzoeken ; zij vertrekken na een 

 \reeselijk gebrul , dat eene kostbare waarschuwing is voor de 

 v ;volkin? in den omtrek. Het is gedurende deze afv^—. 



