142 



heid , dat men zicli behendig moet trachten van deze jougeu 

 meesler te maken ; echter zorg dragende voor eene goede 

 inpakking, zoodat de ouden hot geschreeuw hunner jongen 

 niet kunnen hooren , daar zij anders gewis oogenbikkelijk 

 zouden terugkeeren , en dezen aanslag niet zouden vergeven. 

 Na eene dergelijke poging moet men in den geheelen om- 

 trek dubbel waakzaam zijn ; want men ziet hen alsdan wel 

 zeven tot acht dagen zonder ophouden in wanhoop rondloo- 

 pen , vergezeld door een ontzettend gebrul ; de leeuw is 

 dan verschrikkelijk wocdend geworden , » het oog zou dan 

 bet oog niet moeten ontmoeten", zoo als de Arabieren zeg- 

 gen. 



Het vleesch van den leeuw, boewel het somtijds gegelen 

 wordt , is niet smakelijk , maar zijne buid is een kostbaar 

 gescbenk : men geeft dezelve alleen aan de sultans , aan de 

 voorname opperhoofden of ook wel aan de priesters en aan 

 de zaoyas. De Arabieren gelooven , dat het zeer goed is om 

 op eene leeuwenhuid te slapen; men verjaagt hierdoor de 

 booze geesten , men bezweert bet ongeluk en men behoedt 

 zich voor zekere ziekten. 



De nagels van den leeuw worden in zilver gezet en zijn 

 dan versierselen voor de vrouwen. De buid van zijn voor- 

 boofd is een talisman , die sommigen op bun hoofd plaatseu 

 om de vermelelheid en de geestkracht in. hunne bersens te 

 behonden. Kortom de jagt op den leeuw is in groot aanzien 

 m bet land der Arabieren. Ieder gevecht tegen den leeuw 

 heeft tot zinspreuk de woorden van Don Diegue te Rodri- 

 guez : » Sterf of dood uvven vijand 11 Het spreekwoord zegt : 

 »Hij, die doodt, eet den gedoode , en hij , die niet doodt, 

 wordt gegeten ; ,T ook geeft men aan iemand , die een leeuw 

 gedood heeft, den Iaconieken en mannelijken lof, te weten : 

 dil is hij. — hadakhona. 



Een volksbijgeloof toont aan , welke groote rol d<j leeuw 



