455 



natuur en wij sliepen rustig te midden van al dat geraas. 

 De eenige lastige vijand , waaraan wij ons niet konden ge- 

 wennen, was eene afschuwelijke vleermuis , die des avonds 

 rondom onze hangmatten vloog en ons somtijds met zijne vleu- 

 gelen aanraakte of met zijne scherpe tanden wondde. Deze 

 vledermuis , die een' langen staart en een met wratten be- 

 dekte tong heeft , is eene aan de vampir verwantte soort. 



Onze Indianen waren zeer ijverig om voor ons voedsel 

 te zorgen. Zij vingen iederen morgen verschillende soorten 

 van visschen, onder anderen cariben, die zeer begeerig naar 

 bloed zijn en de zwemmers aanvallen. Deze dieren zijn 

 niet gevaarlijk door hunne grootte, maar door hunnen moed. 

 Ze zijn naauwelijks 4 a 5 duim lang, vallen echter den 

 mensch aan en bijten hem met hunne scherpe tanden in 

 de kuiten , dijen of andere vleezige gedeelten van het lig- 

 chaam. Eene wond lokt dadelijk twintig anderen; naauwe- 

 lijks hebben zij in den modderigen grond, waarin zij ver- 

 scholen zijn , bloeddroppels bespeurd , of zij komen bij dui- 

 zenden naar de plaats aangezwommen , waar zij een 1 buit 

 denken te vinden. Derhalve waagt men het nooit , zich te 

 baden , daar waar zij in menigte voorkomen ; men vreest 

 den kaaiman minder. 



Verder op en in de nabijheid van Cauo de Manati , werd 

 door onze Indianen eene zeekoe (manatus) gevangen ; een 

 grasetend walvischachtig dier , dat 12 voet lang was en bij 

 de 800 ponden woog. In deze rivieren leven genoemde dieren 

 in troepen ; bun vleesch is zeer smakelijk , heeft echter meer 

 van zwijnen- dan van rundvleesch. De Guamo's en de Ot- 

 tomaco's , die zeer begeerig naar dit voedsel zijn , houden 

 zich vooral met deze jagt bezig, en het vleesch, dat niet da- 

 delijk door hen gebruikt wordt , zouten zij in. De zeekoe 

 is een zeer laai dier; nadat men ze met vele harpoenen 

 getroffen heeft , bindt men ze aan de sloep en doodt ze 



