4 58 



De pever van de Goajaratura is befaamd door de vangst 

 der schildpaddeneijereu ; juist loen ik daar was , hidden 

 zij zich daarmede bezig. Er waren langs den oever hut- 

 ten van palmbladen opgeslagen, waarin de uit de omslreken 

 bijeengekomene Indianen en de kooplieden van Para woon- 

 den. Alles was vol leven en iedereen werkzaam. Aan eenen 

 hoek van bet eiland zag men hoopen van pas uitgegravene 

 eijeren ; weldra vulde men er de sloepen mede of men wierp 

 ze bij duizenden in eenen buitengewoon grooten ketel, om bet 

 vet af te scheiden , dat men daar in plaats van boter ge- 

 bruikt. Meer dan 450 menschen , Indianen, Negers , Mu- 

 latten en blanken hielden zich met dit werk bezig. 



In de maanden October en November, als het water zeer 

 hoog gewassen is , verlaten de groote schildpadden hetzelve, 

 om hare eijeren op zekere banken te gaan leggen. Tegen 

 dezen tijd worden door de regering soldaten afgezonden , 

 die de toegangen tot deze , door de schildpadden bij voor- 

 keur gekozene eilanden , bewaken , opdat deze dieren door 

 niets in het eijerleggen gestoord zouden worden , dat de 

 grootste rijkdom van het land uitmaakt. Deze soldaten ver- 

 hinderen ook , dat de Indianen , en vooral de Mivra's , zich 

 van deze eijeren meester maken. Is de legtijd over , zoo 

 wordt dit aan den Gouverneur der provincie berigt , en dan 

 komen daar menschen uit de meest afgelegene streken , om 

 de eijeren op te zoeken. De opziener bij dezen oogst is 

 een capitao de praya (kustkapitein) , die zorg draagt, dat de 

 wet nagekomen wordt , den grond, waar men graven moet, 

 uitmeet , verdeelt en de tienden heft. Nadat deze eer- 

 ste formaliteiten hebben plaats gehad , graaft ieder het hem 

 toegewezene deel op , tot dat de eijeren te voorschijn ko- 

 men , welke in een of in twee lagen liggen. Dit werk moet 

 met spoed gebeuren , want acht dagen oud zijnde, beginnen 

 zij reeds te bederven. Men sc'nikt ze op hoopen , die 15 



