159 



tot 20 voet in doorsnede en eerie daaraan geevcnredigde 

 lioogte hebben. Dan vult men goed digt gekalfcterde sloe- 

 pen tot op de hclft met die eijeren , slaat ze met een drie- 

 tandigen honten gaffel in stukken , trapt ze vervolgens met 

 de voeten geheel fijn. Daar deze eijeren zeer weinig wit 

 hebben, verkrijgt men eene gele brei , waarop de basten 

 drijven. Vervolgens giet men er water op en stelt dit meng- 

 sel aan de warmte der tropische zon bloot. Binnen drie a 

 vier uren is het vet , bet ligtste gedeelte zijnde , door de 

 bitte boven komen drijven; men scbept bet dan af en verzamelt 

 bet in aarden potlen. In iedere sloep berbaalt men deze wer- 

 king driemaal , waarna bijna al bet vet er afgescbept is. 

 Deze stof beeft volkomen bet aanzien van geklopt geel van 

 eijeren. Ze wordt op een zacbt vuur in groote ijzeren ofkope- 

 ren ketels gedurende verscbeidene uren gekookt, vervolgens 

 omgeroerd en afgesebuimd en op deze wijze belder gemaakt. 

 De vloeibare bovenopdrijvende deelen wordcn dan op nieuw 

 weggenomen ; men kookt bet dan nog eens , boven een nog 

 zacbter vuur , tot dat er geen enkel blaasje meer zigtbaar 

 is. Wanneer bet nu koud is geworden , beeft dit vet de 

 dikte en de kleur van zwijnenvet ; men giet bet in groote , 

 van boven opene vaten van aardewerk , die ieder ongeveer 

 60 pond kunnen iubouden. Deze vaten worden bedckt met 

 bladen en scbors van palmboomen , die in den bandel ver- 

 koebt worden onder den naam van manleiga de tartaruga. 

 Naarmale de eijeren meer of minder verscb zijn, en bet vet 

 korten of langen tijd na de inzameling der eijeren uitge- 

 trokken is geworden, naar die mate is bet vet smakelijker 

 en zuiverder. Heeft bet lang genoeg gestaan , dan verliest 

 bet die sterke sebildpadden lucbt geheel en al, ofschoon 

 er altijd een eigenaardige smaak aan overblijft , waaraan zich 

 alleen de Indianen kunnen gewennen. De minder gocde soort 

 wordt als boomolie gebruikt. 



