162 



zoo mooijelijk te schieten zijn, en men zc daarom tc pnaril 

 nioet vervolgen , welke vermindcring zelfs dan nog plaats 

 zou hebben , wanneer het onmogelijk was ze met strik- 

 ken te vangen , omdat iedereen hunne eijeren zoekt mees- 

 ter te worden en hunne jongen uit te roeijen. In de maand 

 Julij, den tijd der bevruchting , heft het mannelje ecn gebrul 

 aan, dat vrij veel overeenkomt met het loeijen ecner koe, 

 De eerste eijeren vindt men in het elude van Augustus , 

 en de eerste jongen in November. De schaal is niet zoo 

 dik als die van den Afrikaanschen struis, en heefl eene 

 geelachlig- wiltc kleur. Ilct ei is aan beide einden bijna 

 even dik, en is in de grootsle doorsnede 5^ duim. De 

 landbewoners vcrgaren er zoo vele zij er slechls kunnen vin- 

 den , gedeeltclijk om ze te eten , gedeeltelijk om ze te ver- 

 koopen ; zij leveren eene uitmuntendc spijs op. Men weet 

 niet met zekerheid , hoe veel eijeren een wijfje in iederen 

 leglijd legt. Azara bewecrt gezien te hebben, dat een wijfje 

 zonder dat er een mannetje bij was , in drie dagen zeveu- 

 lien eijeren gelegd en op verschille.ide plaatsen verstrooid 

 had. Men zegt gevvoonlijk, dat twee wijfjes van eene streek 

 hare eijeren in een nest bij elkaar leggen, en dat een 

 mannetje ze dan uitbroeit. Azara verzekert , volgeus zijae 

 eigene waarnemingen , dat een vogel de eijeren uitbroeit en 

 de jongen opvoedt , zonder door eenen anderen struisvogel 

 gehotpen te worden. Men gclooft ooknog, dat , wanneer ie- 

 mand dezelve aanraakt , het wijfje er een afkeer van krijgt , 

 en dat wanneer men haar Jbeg!uurt , wanneer zij bezig is 

 met broeijen , zij de eijeren met hare pooten vertrapt. Al- 

 gemeen wordt ook als waarheid aangenomen , dat het manne- 

 tje een zeker getal eijeren ter zijde legt en stuk breekt , wanneer 

 de jongen op het punt zijn van uit te komen , opdat deze dan 

 zoodra zij uit den dop kruipen, zieh kunnen voeden met de 

 vliegcn , die in menigtc op die gebrokenc eijeren afkomen. 



