467 



langverlcdcnc eeuwen , waarvan de gcsehiedenis niet mcer 

 gewaagt, ecn voorwerp van vereering voor de bewoners van 

 Peru geweest te zijn , en wel als het zinnebeeld van den 

 roem. Toen ik hem nu zag wegvliegen van den oever, welken 

 ik ging verlaten, en zich naar de gebergten van Peru heen- 

 wendde , scheen het mij toe als of liij mij vooruilsnelde naar 

 dat oude rijk der Inca's , dat ik wilde bezoeken , en waar 

 oudegedenkleekeneu mij zijn beeld zouden vertoonen. Het was 

 wel mogelijk , dat wij elkaar weldra op dien klassieken grond 

 vol ernstige herinneringen, zouden wederzien, en terwijl de 

 trotsche vertegenwoordiger van den zoon der zon op zijne stoute 

 wieken de wolken doorkliefde , scheepte ik mij naar Cobija 

 in , om langs eenen anderen weg , tot hetzelfde doel te geraken. 



De Tapir. 



In de wouden aan de rivier de Tele, treft men den ta- 

 pir (Tapirus americanus) aan, waarvan er twee soorten schijnen 

 te bestaan. De grootste , die witte punten aan de ooren 

 heeft, bereikt de groolte van eenen stier, ofschoon hij laag 

 op de pooten is. Hij heeft vier teenen aan de voor- en 

 drie aan de achterpooten ; jong is hij naakl en gevlekt , even 

 als een damhert ; grooter wordende verdwijnen die vlekken 

 en langzamerhand wordt hij geheel donkerbruin. De kop is 

 lang, smal met een bol voorhoofd en kleine blaauwe oogen ; 

 zijne ooren gelijken het meeste op die van eenen slier , of- 

 schoon zij korter en breeder zijn. De tapir heeft een soort 

 van snuit, die vier duimen lang is. Hij voedt zich met gras 

 en boomtakken , duikt soms in het water , en woont voorna- 

 melijk langs de rivieren. Hij is zeer sterk, doet echter aan 

 niemand kwaad ; hij vecht alleen wanneer men hem aanvalt. 

 De jaguar valt hem niet van voren aan , maar tracht hem 

 altijd van achteren aan te grijpen. Hoewel de tapir een 

 plomp en hulpeloos uiterlijk heeft , legt hij evenwel in tijd 



