no 



stonds zou begeven. Die duisternis deed mij huiveren; maar 

 eindelijk overwon de vrees , van door Rudner en Rudolph 

 iritgelagchen te worden , elk ander denkbeeld. 



— Zijt gij zeker , den weg door dit digte bosch in het 

 iluistere te vinden? vroeg ik aan mijnen gids. 



— Even zoo zeker als ik weet , dat ik de zoon mijns 

 vaders ben. XJwe Hoogheid heeft niets te vreezen. 



— Ik ben nergens bang voor, zeide ik overluid. Een 

 jager durft op elk nur en op alle wegen uitgaan. Allons ! 

 voorwaards. 1 ' 



Na deze woordenwisseling wikkelde ik mij dieper in mij- 

 nen mantel , trok de pet tot over de ooren , en , de hand 

 in den zak stekende , verzekerde ik mij , dat mijn geladen 

 pistool er in was , stak eene sigaar aan en verliet de her- 

 berg, door Rudnrr gevolgd. 



Wij gingen een uur zwijgend voort, en konden elkander 

 naauwelijks zien , want de dikke duisternis scheen elk oogen 

 blik nog toe te nemen , en het schijnsel van mijne sigaar , die 

 ik reeds tweemaal door eene nieuwe had vervangen, was niet 

 genoegzaam , om als eene lantaarn te kunnen dienen. TerwijI 

 wij allengs gemeenzamer werden en voortgingen op het bijna 

 ondoordringbaar pad , bleef Rudner eensklaps een oogenblik 

 staan , tikte mij op den schouder en fluisterde : 



— Hoort gij wel? 



— Wat? hernam ik een weinig onthutst. Ik hoor niets 

 dan den wind , die door de takken ruischt en het geluid on- 

 zer voetstappen op de verdorde bladeren. 



— Ja, ik geloof ook , dat het niets dan de wind was. 



— Wat meendet gij dan te hooren? vroeg ik hem op 

 meer zachten toon. 



— Niets, antwoordde hij zeer lakonisch ; laat ons voortgaan. 

 Omstreeks half negen had ik vijf sigaren gerookt ; dank aan 



den invlocd barer rookwolken , had ik bijna opgehouden mij 



12* 



