180 



te beklagen over hct gemis van mijnen parijschen vuurhaard, 

 warme pantoffels en dagelijkschen kop thee ; het was mij 

 zelfs gelukt , die terugwerkende vrees uit mijne ziel te ver- 

 bannen, welke men in mijnen ongewonen toestand in een 

 vreemd land , alleen in een bosch , waarvan men duizende 

 zulke tragische voorvallen verhaalde , en met een' man , 

 dien ik niet kende, mij onwillekeurig had bevangen Mijne 

 schreden werden minder haastig ; ik droomde over het 

 voorwerp mijner reis , nameiijk eene hertenjagt , toen de 

 zvvijgende Rudner op nieuw eensklaps bleef stilslaan en met 

 eene bevende stem uitriep : 



— »Dilmaal heb ik mij niet bedrogen , ik heb haar 

 werkelijk gehoord." 



— Wie ! vroeg ik , terwijl mijn hart sneller en onrus- 

 tig klopte , welke z ij ? 



— Hoor... Hoort uwe Hoogheid het niet even als ik?" 

 Ik spitste het oor en vernam evenwel niets dan de 



wilde harmonie der ontketende winden ; maar langzamerhand 

 kon ik andere toonen duidelijk onderscheiden ; weldra schenen 

 zij tot ons te komen , en eindelijk herkende ik meer en 

 meer dezelfde opvolgende schelle toonen van den jagthoorn , 

 het gallopperen van een aantal paarden , het blaffen van 

 eenen troep honden, die zeer talrijk moest zijn. . . in 

 een woord , het eigenaardige voor mijn oor lieflijk gerucht 

 van eene geanimeerde parforcejagt ; maar dit gerucht was 

 voorbijgaande en verloor zieh spoedig in de verte. 



— Wie duivel mag op zulk een uur gaan jagen ? vroeg 

 ik aan Rudner, en welk wild kan men hier vervolgen, als 

 het geen lantaarn tusschen zijne hoornen draagt? 



— Hebt gij het dan gehoord ? zeide de gids. Dat de he- 

 mel ons genadig zij ! en meer nog de gravin van Maltingen , 

 want , op dat uwe Hoogheid het wcte , het wild , dat z ij 

 vervolgt is geen ander , dan den oom van Mijnheer Rudolph. 



