187 



verschrikkelijke woordcn , di0 van tijd tot tijd aan de lip- 

 pen van v. Maltingen ontsnapten ; zij blies den hoorn , en 

 beval eenige barer knecbten , die met toortsen waren toege- 

 sneld, haar te belpen om den in bezwijming zijnden Graaf naar 

 bet kasteel te vervoeren. Gedurende den beelen nacbt had 

 men te vergeefs allerlei pogingen aangewend om hem zijoe 

 ziunen weer te doen krijgen; want het was reeds dag 

 toen hij zijne oogen opende. Zijne eerste beweging was 

 alsof hij uit een' verschrikkelijken droom ontwaakte ; maar 

 spoedig gevoelde hij de verschrikkelijke waarheid , dat hij 

 niets meer was, en wanhopig wierp hij zich toen in de ar- 

 men van Ghizla. Daar; onder beele tranen, die zijne stem 

 versmoorden , verhaalde hij haar , wat hij gezien had. Men 

 kan zich een denkbeeld vormen van de smarten , welke 

 Ghizla gevoelde , toen zij boorde , dat om haar hart te 

 verwerven , de ongelukkige v. Maltingen zijne ziel verkocht 

 had. Maar wat konden hare tranen en klagten helpen ; 

 bet noodlot van haren man werd desniettegenstaande be- 

 heerscht door eene magt , die God alleen zou kunnen 

 vernietigen. Maar , tot het helsche verbond zijne toevlugt 

 genomen bebbende, had v. Maltincen zich elken weg tot Gods 

 barmhartigheid afgeslolen ; alle hoop was verloren , en het 

 gebeurde was er een bewijs van. De twee opvolgende da- 

 gen hoorde v. Maltingen al het gespuis der helsche jagt , en 

 zag telkens zijV onverbiddelijken schuldeischer ; eindelijk , 

 den derden dag , gaf de ongelukkige den geest in de armen 

 zijner weenende Ghizla. 



Dit is , volgens de geloofvvaardige getuigenis van Rudner , 

 de waarachtige geschiedenis dezer merkwaardige jagt ; maar 

 hetgeen hij er betrekkelijk het nageslacht der Maltincen's 

 bijvoegde , zal ik , dank der nadere inlichtingen , daar ik 

 die van e'en persoon niet genoeg vertrouwde, hier in wei- 

 nige woordeo nog kunnen bijvoegen. 



