189 



sen der geheimzinnige spookhistorie. Ik ontwaarde , dat 

 eene zenuwachtige aandoening mij had aangegrepen en ver- 

 moeide , en was mij gevoelig aan het minste geluid of ge- 

 ritsel. Rudner stond naast mij en wachtte mijn bevel om 

 toegang lot liet kasteel te vragen , toen onze blikken onwil- 

 lekeurig elkaar ontmoeteden en wij elkander met een angstig 

 gevoel aanstaarden. Het was geene verbeelding, bet was 

 wel degelijk de toon van een jagthoorn , en bet waren al de 

 overige kenmerken der belscbe jagt , welke wij aan de an- 

 dere zijde van bet kasteel tbans vernamen ; ik meende mij 

 te midden in eenen cirkel van bovenaardsche wezens inge- 

 sloten te zien , en dit werkte zoo levendig op mijne verbeel- 

 ding, dat ik gedurende eenige sekonden niet bij magte was 

 mij te bewegen , nocb een enkel woord uit te brengen. Op 

 hetzelfde oogenblik verborg zich de maan acbter de wolkeii, 

 en wij konden van het kasteel slechts een flaauw en onze- 

 ker lichtje bemerken, dat door een der vensters tot ons oog 

 kon doordringen. Het zonderling geluid werd langzamerhand 

 al sterker ; eene buitengewone beweging greep er plaats in het 

 binnenste van het Gothieke kasteel, en het kleine lichtje 

 verdween. 



— Wat zegt Uwe Hoogheid nu? vroeg mijn gids met 

 half gesmoorde stem. 



— Laat ons aankloppen , hernam ik met drift ; ik be- 

 grijp niels van dit alles. 



— Wij hebben den Advents-tijd , en ik zou wel durvsn 

 veronderstellen , dat mijne voorgevoelens niet verkeerd waren. 



Wij klopten meermalen , zonder dat men ons open deed ; 

 terwijl wij ongeduldig wachteden, hoorden wij eindelijk het 

 geluid van voelstappen bij het klinkdeurtje , en eene hees^ 

 sche stem vroeg ons , wie wij waren en wat wij begeerden. 



— Maak open , oude Gotlieb ! zeide Rudner — het is 

 een vriend van Mijnheer Rudolph , die ik u breng. 



