190 



— De hemel beware u! hernam dezelfde stem. Hoe 

 komt gij op zulk een uur I" 



De deur ging bij deze woorden open, en ik ontwaarde 

 bij het slagdeurtje het eerbiedwaardig gezigt van een ouden 

 kneclit , die mij zeer droefgeestig scheen. Rudner , die 

 ongetwijfeld dezelfde opmerking had gemaakt, rigtte eenen 

 vragenden blik tot mij. 



— Kan ik de eer hebben , Mijnheer den graaf v. Maltin- 

 gen te zicn ? vroeg ik aan Gotlier , een treurig antwoord 

 verwacbtende. 



— Ach Mijnheer ! er is een groot ongeluk gebeurd , 

 klaagde de grijsaard mij voorkomende. Verbrand ! . . . de 

 reebout! ... en geen hulpmiddelen meer. . . 



— Rudner! zeide ik zachtjes tot mijn gids , gevoelende 

 dat ik verbleekte, hoort gij wat hij zegt? Zou de geheele 

 historie dan eene waarheid zijn? 



— Ik heb het u wel gezegd , hernam Rudner , dat den 

 ouden Heer v. Maltingen een ongeluk moest overkomen. Hij 

 is zonder twijfel ook het ongelukkig offer geworden van een 

 afgrijsselijk noodlot ! Paler noster ! » voegde hij er bij , zich 

 als een goed katholiek tevens kruisende. 



Ik geloof , God vergeve het mij , dat ik hem dadelijk met 

 een Ave Maria beantwoordde , tervvijl wij inmiddels tot aan 

 de deur der vestibule genaderd waren. 



— He , kom dan toch ! riep, met eene zware stentorstem, 

 een groot man , die met vlugge schreden de trappen afkwam. 

 Mag men zich ooit zoo lang laten wachten ! Bij den heili- 

 gen Hubertus ! gij zijt een zonderling jager , en zal men 

 niet beter op uwe promptheid kunnen rekenen. Desnieltemin 

 wees mij welkom op Maltingen. 



Hij, die mij op deze wijze aansprak, was een grijsaard van 

 een levendig gestel en van een meer dan alledaagsch voor- 

 komen ; hij was als een volkomen uitgerust jager gekleed , 



