491 



en zijn open gelaat was voorkomend als van den jager , die 

 bij eene gelukkige tehuiskomst van bet paard slijgt. 



— »Mijnheer de graaf v. Maltingen! 1 ' prevelde Rudner. 



— Rudner ! riep de jager driftig. Zijt gij het, ellendeling? 

 Hoe kondet gij een jong menscli op dit uur, bijna te mid- 



dernacbt bier been geleiden? door welke onveilige wegen 

 bebt gij hem geleid en u zelven aan het gevaar blootge- 

 steld? Ik weet niet wat mij zou beletten, u als een onzin- 

 nige buiten de deur le werpen ! Verbeeld u eens , Mijn- 

 heer ! dat ik u om vijf ure uiterlijk verwacbtte ; ziende , 

 dat gij er om zes ure nog niet waart , werd ik bevreesd , 

 dat gij in *t boscb alleen kondet verdwaald zijn , en betal 

 diensvolgens eene klop-jagt in de omstreken; ten acht 

 ure dezelfde onzekerbeid , en op nieuw klop-jagt ; te elf ure 

 eindelijk ben ik zelf van bet gezelscbap geweest , en alles 

 nutteloos. ... Ik bad juist besloten mijn souper alleen te 

 gebruiken van bet diner , H welk ik voor u bad doen ge- 

 reed maken ; en ziedaar , zijt gij er eindelijk ! Nogmaals , 

 wees mij bartelijk vvelkom ! maar , dank aan de zotheid van 

 Rudner, die u te laat heeft doen vertrekken, zult ge slecht9 

 wat opgewarmd eten treffen. Gelukkig dat bet ree. . . . 



Het ree , dat aan H braadspit steekt , is bijna geheel 

 verbrand , zeide toen Gottlieb. 



— Duizend duivels uit de bel ! Rudner , maak u weg 

 uit mijne oogen! bernam de jager, met nieuw opgewekte 

 drift : gij zijt er de scbuld van." 



Na deze zamenspraak , die het gebeele geestengebouw , 

 in mijne verbeelding , door het verhaal van Rudner opgerigt , 

 van steen tot steen omverhaalde , had ik den tijd mij weer 

 te herstellen en mijne kracbtige bouding te hernemen. Ik 

 maakte den Graaf v. Maltingen de gewone komplimenten 

 en verzocbt hem , mij niet geheel het diner te onthouden, want 

 mijn eetlust , die sedert geruimen tijd op de proef gesteld 



