m 



ons, zoude- mij gereed doen vinden. Bovendien moest ik 

 mijn gids wat verontschuldigen en de schuld op Rudolph 

 lerug werpen, die den draak met mij had gestoken. 



— » Die gekheid ! zeide de graaf , zal ik hem betaal^ 

 zetten." 



Wij lieten geen tijd verloren gaan , maar begaven ons da- 

 delijk naar de eetzaal. Onder het souper , waaraan ik de 

 meeste eer bewees , kon ik mij niet bedwingen , op de ge- 

 dachten aan het verhaal van mijnen gids, in een luid lagchen 

 los te barsten , en ik deelde daarop in weinige woorden aan 

 den ouden Graaf de oorzaak dezer uitgelatenheid mede. 



— Deze Rudner , begon ik op vrolijken toon , die mijn 

 medgezel was , indien hij hier tegenwoordig ware , zou hij 

 zich niet onbevreesd voor spotternij , in het hoofd halen , 

 dat eene helsche jagt het boseh doorkruiste , telkenmale 

 als de klank des jagthoorns tot ons doordrong ; hij heeft mij 

 wel doen lagchen! »Gij zult het zien, zeide hij, dat Mijn- 

 beer de Graaf dood en door den duivel gehaald is!" 



— De duivel moge hem zelven halen , zeide de Graaf 

 lagchende, om hem van zijne drie waarschuwingen te ontslaan. 

 Ik heb een ijzeren maag, een onvermoeid ligchaamsgestel en 

 de haan is altijd gespannen ; in spijt van al deze sprookjes, 

 sterf ik , als God het wil , zoo als mijn vader stierf, eer bij 

 de honderd jaren , dan onder de tachtig. Op Uwe ge- 

 zondheid ! 



Des anderendaags , voor het uitrukken ter jagt , bemerkte 

 ik Rudner en lachte hem uit over zijne bijgeloovigheid. Al 

 wat ik van mijn gids ten antwoord kreeg , was : 



— »Gij ziet er wat bleek uit! Mijnheer. s 



Ik was er een weinig over verstoord , want deze duivel- 

 sche kerel had mij den geheelen nacht een akeligen droom 

 veroorzaakt ; ik droomde slechts van de helsche jagt in den 

 Advenls-tijd, 



