194 



dcnkbeeld kunnen geven en ongetwijfeld ieder jagtliefheb- 

 bcr welkom zijn. 



»In de laatste maanden van 4855 heb ik veel gejaagd. — 

 Van eene mijner laatste jagten , die waarlijk interessant was, 

 wil ik U eene beschrijving geven. — Het was namelijk, 

 eene jagt op wilde slieren, > Bantings" genaamd, uithoofde 

 der woede dezer dieren en hunne ongeloofelijke vlugheid , 

 voor eene der gevaarlijkste der Javasche jagten gehouden 

 wordende. — Op den 3den Nov. , bet feest van St. Hui- 

 bert , toog ik met een mijner vrienden , een ouden koelbloe- 

 digen Amerikaan , die tevens goed scbutter is , en een alom 

 als dapper bekend inlandsch Hoofd , met onze jongens en 

 gevolg uit. — Gewoonlijk drijft men de bantings uit bet 

 booge gras , waarin zij weiden , naar eenen boscbkant , ten 

 einde ze daar aan te tasten, om in bet geboomte eene 

 scbuilplaats tegen bunne woede te knnnen vinden ; maar 

 wij badden besloten tot eenen aanval in bet open veld , 

 vermits wij dikwerf ondervonden , dat zij in het boscb 

 terug trokken en alsdan de jagt mislukte." 



» Spoediger dan wij verwacbt badden , vonden wij de ban- 

 tings — drie stieren en twee koeijen — die wij zoebten , 

 en wij maakten ons gereed om ben op de vlakte aan te 

 vallen , niettegenstaande bet inlandscbe Hoofd oris smeekte , 

 van het gevaarlijke plan af te zien. — De Amerikaan reed 

 links en ik regis in galop op de stieren in ; terwijl ons 

 gevolg, ongelukken voorziende, bleef staan of vlugtte. — Ik 

 bereed een buitengewoon zwaar , door mij zelven gedresseerd 

 paard , aan bet schicten gewoon en ofsehoon buitengewoon 

 vurig , geboorzaam en snel in zijne wendingen. — Ik reed 

 op een* enormen stier aan , alleen gevolgd door een kleineu 

 jagt-jongen , die mij nooit verlaat en mijne tweede buks 

 droeg. — Toen de stier mij zag naderen , bleef hij staan , 



