195 



begon te loeijcn en zag mij dreigende aan. — Ik hitste twee 

 kleine honden , die ik bij mij had , op hem aan , in het 

 denkbeeld , dat hij zich met hen bezig houdende , de gele- 

 gcnheid zoude aanbieden , hem een schot op het schouderblad 

 toe te brengen ; doch ik bedroog mij. — ■ Hij scheen het op 

 mij en mijnen moedigen hengst gemunt te hebben ; althans 

 hij schoot eensklaps , met den kop omhoog , op mij af. — 

 Ik liet hem tot op twintig passen naderen , wendde toen 

 mijn paard regts , legde aan en schoot hem , toen hij op 

 tien passen genaderd was , eenen kogel — van tien in het 

 pond — midden in het voorhoofd. — Hij stortte met een 

 Vreeselijk geweld neder en met zoodanig eene vaart , te- 

 gen het achterdeel van mijn paard aan , dat hij hetzelve 

 met mij deed vallen. — Ik sprong dadelijk op, greep de 

 buks van den jongen en maakte hem verder af. — Toen 

 ik , neven mijn braaf jagtpaard , bij het reusachtige dier 

 stond , ging mij eene rilling van diep jagers-gevoel door de 

 leden en ik dacht aan U, mijnen ouden vriend. — De stier 

 was omstreeks twee ellen hoog." — 



• Intusschen had de Amerikaan een' dergelijken stier — 

 doch eerst na zeven schoten — gedood. — Nadat de fijne 

 buiden waren afgenomen en de beste stukken uitgesneden, 

 maakten wij een wel verdiend ontbijt gereed, en verfrisch- 

 ten ons met warme thee en het aantrekken van droog lin- 

 nen. — Nu maakten wij plan om den overigen stier op te 

 zoeken , maar dit mislukte ; doch wij stootlen op eene 

 fraaije koe , die de vlugt nam , alvorens wij op den afstand 

 van een schot genaderd waren. — Nu begon eene vermoei- 

 jende Steeple-chace met den buks op den schouder , dwars 

 door en over alles been , die ons een heel eind been voer- 

 de. — Eindelijk kreeg ik, bijna gelijktijdig met den Ame- 

 rikaan , het dier binnen schot ; zij viel na drie schoten , 

 haar in den galop toegcbragi. — Ten negen uur, des 



13* 



