204 



grillig , onbestendig in hare werkcn , omdat do oorzaken 

 ons ontsnappen. 



Als zoo vele gewrocliten der natuur en gevolgen van 

 omstandigheden , door verloop van tijd ontstaan , kan aan 

 deze oorzaken geene grenzen gesteld worden. Maar van ecne 

 audere zijde sluit dit nogtans de middelen niet uit , die 

 Lsproefd kunnen worden , om met inachtneming van de ei- 

 gendommelijke gewoonten en zeden van den zalm , deze 

 visscherij , zoo al niet in haren vorigen luister te herstel- 

 len , ten minste eenige verademing te schenken. 



Wanneer men in het oog houdt , dat de zalm op gezette 

 tijden de zee verlaat , om in het zoete water voort te te- 

 len , en hij meerendeels op deze togten wordt gevangen , 

 alvorens zijn doel te bereiken , schijnt het ons doelmatig toe, 

 om gedurende het tijdstip, als deze togten gewoonlijk op- 

 gemerkt worden , de zalmvangst te verbieden. Deze maat- 

 regel zoude gelijktijdig over het geheele land moeten geno- 

 men worden , en zelfs zouden de andere rijken , waar onze 

 rivieren doorstroomen , tot op eene zekere hoogte stroom- 

 opwaarts , in dien zelfden maalregel behooren te deelen. 



Het gewone tijdstip , waarop de zalm de zee verlaat , 

 mag men in de maand Junij stellen. 



Terwijl mi, gelijk wij reeds aanmerkten , de ankerkuil-of 

 spiering-visscherij vele jonge zalmen vernietigt , zoude ook 

 deze van dit tijdstip tot October moeten worden verboden. 



Wij ontveinzen de moeijelijkheid van dezen maatregel niet , 

 terwijl wij , met het oog op het onzekere tijdstip , waarop 

 de voortteling van den visch in het algemeen plaats heeft , 

 omdat hier de aard van het weder beslist, evenmin stellige 

 waarborgen voor dezen maatregel kunnen geven. Vol ver- 

 trouwcn echter op eene uitkomst , meenen wij , dat die 

 ook het ccnigste te beproeven middel blijft. 



Het overige gedeelte van dit gewest, zuidwaarts gelegen, 



