213 



tijd te ontvolken, als om hetzelve, eeninaal ontvolkt zijnde, 

 weder in goeden staat te brengen. 



Op de jagt moet men niet ophouden een aangeschoten stuk 

 wild te vervolgen en op te zoeken, al moge dit ook wat 

 lang duren en veel kostbaren tijd vereisehen (is de tijd wel 

 ooit koslbaarder dan op de jagt , vooral voor hen , die door 

 andere bezigheden belet worden dikwyls te jagen?) want liet 

 genoegen van den echten jager is veel grooter, wanneer hij 

 eindelijk het aangeschoten hoen , door kunstmatige en op 

 ondervinding steunende middelen en vooral ook door zijnen 

 goed gedresseerden bond heeft bemagtigd, dan wanneer hij 

 nog een half dozijn andere hoenders op de gewone wijze ge- 

 schoten had. — De voomaamste kenleekenen van verwon- 

 ding van hoenders zijn de volgende. 



Het doodelijk getroffcne drukt dadelijk onder het vallen 

 de vleugels digt tegen het ligchaam, trekt, op den grond op 

 de rug liggende, gewoonlijk met de pooten , of slaat, op 

 den buik liggende , met de vleugels , terwijl het den kop 

 been en weder beweegt , tot dat het sterft. 



Wanneer het hoen tegen den grond is gevallen en met 

 alle moeite herhaalde malen lijnregt in de hoogte vliegt , 

 zonder van de plaats te kunnen komen , is dit een teeken 

 van doodelijke verwonding in den kop. — 



Het in de ingewanden getroffene , krimpt in de lucht 

 bevig in elkander, vliegt of met hangende pooten regt door 

 en valt dan neder , of wel stijgt al hooger en hooger, lot 

 dat het nog in de vlugt zijnde , sterft en nederstort. 



Het vleugellamme-hoen valt gewoonlijk op de plaats zelve 

 neder of, wanneer het vleugelbeen niet geheel verbrijzeld is , 

 na eerst eenige oogenblikken schuins weg plotselings zich ter 

 zijde gewend te bebben , onder zigtbare pogingen van verder 

 door te willen vliegen , doch loopt , zoodra het den grond 

 raakt, oogenblikkelijk en sncl zoo verrc het maar komen kan. 



