Dc Gemzen-Jagt. 



Toen ik , Schaf hausen nadcrend , het donrierend gedruisch 

 van den grootschen waterval hoorde, gevoelde ik geene 

 vermoeidheid meer , ofschoon ik dien dag verscheidene uren 

 te voet had afgelegd , in tegenstelling van een gezelschap , 

 dat , in een rijtuig gezeten , zoo door de hette der zon 

 en het opstuivende stof, als door verveling zeer vermoeid 

 scheen. Dit gezelschap had mij aan elke pleisterplaats in- 

 gchaald en was mij telkens voorbij gereden. Men was dus 

 zeer verwonderd , mij reeds zoo spoedig weer in de scha- 

 duw van een' boom gezeten , te zien teekenen. Het gezel- 

 schap kwam , even als ik , het grootsche natuur-tooneel be- 

 wonderen. 



Van de twee voornaamste oogmerken mijner reis moest 

 ik nu nog de Gemzen leeren kennen en in de lucht jagcn. 

 Het is een grootsch denkbeeld , op de toppen der eeuwige 

 sneeuwbergen , die zich aan den gezigteinder als verguld 

 porcelein voordoen en zich in de wolken verliczen , dus 

 boven de wolken te kunnen jagen, terwijl men het onder 

 zich ziel regenen , en zich herinnert , hoe dikwerf men daar- 

 door druipnat is geworden. 



Ik rekende op een* inwoner , dien ik vroeger als jagt- 

 liefhebber kende. Hij had mij echter verklaard , nooit hoo- 

 ger te zijn geklommen , dan waar de gemzen hun voedsel 

 zoeken , te weten , ter hoogte , waar wel gras groeit , maar 

 waar het geene andere diersoort veroorloofd is toegang te 

 vinden. 



