217 



Maar er zijii dagen , dat men maar volstrekt met kail 

 vinden, wat men zoekt , en een dier dagen viel mij nu tc 

 beurt. De kastelein was en kwam niet te huis. Zijne vrouw 

 beduidde mij den weg naar het slot, dat bijna loodregt bo- 

 ven haar huis lag. Ik begreep , dat ik drie kvvart uurs op 

 mijnen marsch terug moest ; en , dewijl ieder jager liever 

 vijf uren vooruit , dan vijf minuten terug aflegt , vraagde ik 

 haar , of er geen kortere weg of voetpad bestond , oni er 

 te komen ? » ja — zeide zij , — voor iemand , die uit 

 » Zwitserland komt. Dan behoeft gij mij slechts naar den 

 » zolder te volgen ;" daar opende zij een dakvenster en ik 

 sprong er uit, zonder veel moeite, onder het uiten eener 

 dankbeluiging. 



Het spoor werd ik echter bijster , om de eenvoudige 

 reden , dat er geen gebaand pad bestond , en de eene hin- 

 dernis na de andere te overwinnen viel. Ik nam in ern- 

 stige overweging of de zwarigheden , die men zou moeten tc 

 boven komen, om een' gems te schieten, niet genoegzaam 

 waren , om de onderneming hierbij te laten berusten ? Mij 

 aan een' boomtak vastbindende, zag ik naar beneden, maar 

 dorst aan geen terugkeeren te denken. Zwarte vogels , met 

 gele bekken , grooter dan onze lijsters , vlogen , kringsge- 

 wijze om mij been. 



Na van mijne vermoeijenis uitgerust te hebben, had ik 

 weder kracht en moeds genoeg om nog iets te wagen. Eiri* 

 delijk bereikte ik den duizendjarigen steenklomp , het Slot. 

 De rentmeester was uit. Zijne vrouw, die anders zelden 

 uitging , had van de gelegenheid gebruik gemaakt , dat de 

 Oostenrijksche armee met vler en vijftig man moest ver- 

 sterkt worden , om mede te gaan. Van den vier en vijflig- 

 sten rekruut hadden ze echter het spoor niet kunnen vin- 

 den. Het slot was ledig , verlaten en open. In den tuin 

 wandelde een zecr schoon jong meisje , bij welke ik mijne 



