221 



Ik stelde aan Joseph , onder zijn wcrk-vemglen , mijne 

 bckcndc reisgeschiedenis voor , vergcleek zijn onkruid tegen 

 ons gras , waaronder blaauwe klokjes en dc roode lclien uit- 

 blinken , die ook in onze tuinen gevonden worden. Ik ver- 

 telde hem, dat bij ons te lande de koeijen , meestal zwart 

 of zwart-bont zijn , en witte melk geven ; (de liunne zijn 

 rood of grijs-vaal). Dit alles boezemde hem belangstclling 

 in , vooral toen ik hem van Hollands rijkdom sprak , waar- 

 ovcr hij dikwijls had hooren spreken , enz , enz. 



Hij bragt mij in zijne hut , reikte mij de hand toe , heette 

 mij welkom , en zeide : » Rust hier een weinig uit." ik 

 had nog geen honger genoeg om van het brood te etcu , 

 hetwelk uit Turksche tarvve en andere bestanddeclen zamen- 

 gesteld is. De kaas had het voorkomeri van koude stokverw. 

 Welstaanshalve beproefde ik te eten , maar het was mij niet 

 mogelijk. 



» Gij zult — zoo ging de hut-bewoner voort — niet al- 

 leen een gems zien , maar ook schieten. 1 ' De zoon , minder 

 verstandig dan de vader , beweerde , dat er geen kruid mecr 

 was , omdat hij , hoogst waarschijnlijk , liever bij zijne be- 

 minde ging zilten praten , dan het gemaaide gras om te 

 schudden. Hij bleef twee uren langer uit , dan zijn vader 

 hern had toegestaan. Om dien tijd niet werkeloos door te 

 brengen , trok ik den rok uit , en schudde het gemaaide 

 gras uit een. Dit scheen Joseph te bevallen. — Nu kwam 

 de zoon, juichende en joelende weder, langseenpad, zoo- 

 als het natuur-tooneel daar oplcvert ; maar werd met eene 

 hevige tijroler-toespraak ontvangen, welke ik uit de daarbij 

 gebezigd wordende gebaren genoegzaam begreep. 



Verduld ! — de oude jager vraagde mij of ik den gems op 

 honderd passen , het gewone vrij- of schijf-schot , dan wel 

 korter bij verlangde te schieten, uithoofde der snelle bewe- 

 ging dezer dieren , en het onzekere , om voorvverpen , die zich 



