227 



lea , en iict zijne moeder met een bezwaard hart alleen acli- 

 ter. Zij keek den schoonen jongcling nog lang na , tot dat 

 hij achter do struiken verdween. 



Zonclcr zich op te houdcn ging Eduard voort, tot dat hij den 



ingang van een groot woud had bcreikt , waar hij , goed 



verborgen , in de nabijhcid van een kruispad zijn 1 stand nam. 



Naauwclijks bevond hij zich eenige minuten daar > toen 



uit hot woud een reeds bejaard man op hem toetrad. 



De aankomst van dezen ongenoodigde gast , scheen onzen 



vriend niet zecr le behagen, want hij beantwoordde zijnen 



groet: »Go3do jagt I 11 naauwelijks , en wilde aanvan- 



kelijk met hem geen ouderhoud aanknoopen. En inder- 



daad , wij zouden ook niet zeer wel gcmoed zijn geweest , 



als wij dezen welgewapenden man met zijn uitgemaakt 



schclmseh gelaat alleen in bet bosch hadden ontmoet. Vrecs 



bcstond er bij Edcard niet ; vecleer een gevoel van inwen- 



digen afkeer ; hij ware liever alleen gebleven , om zijnc 



sombere gedachten den vrijen loop te laten. Plotseling 



echter helderde zijn bedrukt gelaat op , toen de oude 



strooper — want dit was de op hem toegekomene man — 



van den jagermeester Walfried begon te spreken, en wel 



bedacht , sclioon als in bet voorbijgaan , eene groete van 



's jagermeesters Bertha , eene naauwelijks volwassene jonk- 



vrouw met rozenkleurige wangen , aan Eduard overbragt. 



» Denkt zij nog aan mij ? Is zij gezond ? Heeft haar vader 



zich weder met haar verzoend? 1 ' vraagde de vlugge jonge- 



ling in eenen adem , schoon hij over zijne onvoorzigtigheid 



terstond ontevreden was , en oogenblikkelijk bet gesprek 



op een ander onderwerp overbragt. De strooper scheen 



echter deze plotselinge opwelling niet te willen bemerken, 



en vcrbaalde bedaard , dat de vorst in den omlrek eene 



jagtpartij zou houden , en tot het maken van tocbereidselen 



reeds een opperpikeur bij den jagermeester Walfried was 



15* 



