228 



aangekomcn ; dat latastgenoemde zicli in groote verlcgenhcid 

 bevond, omdat het hem aan gescliikte lieden onlbrak, en 

 hem waarschijnlijk geene andere keus zou overblijven , dan 

 Eduard weder in zijne dienst te nemen. Daarbij gaf hij 

 hem den raad , niet weder bij den ouden kwaadwilligen ja- 

 germeester te gaan, vermits hij anders zijne vriendschap 

 geheel zoude verliezen. »Uwe \riendschap kan ik niet 

 » verliezen, want ik heb ze niet aangenomen , oude schoft, 

 » en ik zou mij schamen , als ik u onder mijne vrienden 

 » moest tellen ," duwde de jongeling hem op barschen toon 

 toe, en ging weg. »Hoho!" — riep de oude hem achter- 

 na — • niet zoo driftig , mijnheer Eduard , anders zal ik u 

 ook eens bedienen." Onze Eduard scheen dezen uitroep 

 niet meer te hooren ; want hij was spoedig in het bosch 

 verdwenen , zonder zich verder over den hem welbekenden 

 strooper te bekommeren. 



Voor dezen nacht was het uit met zijne rust en jagers- 

 geluk. Hij werd voortgedreven , zonder zelf te weten waar- 

 heen, tot hij eindelijk voor het eenzame huis van den ja- 

 germeester stond. Weldra was het middernacht , en toch 

 bemerkte hij in Walfried's huis nog veel drukle , hetgeen 

 hem deed besluiten wat ter zijde te gaan en zich in een 

 prieel van den tuin te verbergen. — Onophoudelijk blikte 

 hij van daar naar een venster , waardoor een licht flikkerde; 

 hij bemerkte eene vrouwelijke gestalte , die been en weder 

 ging en eindelijk aan het venster kwam , waarop Eduard 

 met een schoone welluidende tenor-stem , een minne lied 

 begon te zingen. 



Bertha — want haar gold bet gezang — wenkte uit het 

 venster Eduard eenen goeden nacht toe , waarop hij huis- 

 waarls keerde. Het was reeds lang na middernacht, toen hij 

 bij het huis zijner moeder aankwam , en tot zijne verwon- 

 dering noch licht in haar kamertje bemerkte. Bij het ope- 



