230 



maar is dit het geval met meer , dan worden dikwijls per- 

 sonen terug gezet, die gewigtige diensten hebben bewezcn, 

 en aan wien men alzoo dank schuldig is. Eduard kreeg nu 

 last om den vooruilgezondens vorstelijken jager het jagt- 

 distrikt en de gewoonlijke standplaatsen der groote herten 

 aan te wijzen. Tot dat einde bekwam hij een paard , hot- 

 geen deze dienst gemakkelijker maakte , want hij volgde den 

 franschen jager met tegenzin , dcwijl hij de parforce-jagt 

 voor niets anders hield , dan een dol najagen en ter doo-d 

 brengen ; een vooroordeel , dat nog bij velen onzer legen- 

 woordige jagers bestaat. De vorstelijke jager gedroeg zieh 

 intusschen zeer vriendelijk jegens Eduard , zoodat deze na 

 eenige uren anders over de parforce-jagt begon te denken , 

 terwijl hij hem niet allecn als een werkelijk crvaren jager , 

 maar ook als een man leerde kennen , die spoedig een goed 

 overzigt over het geheele jagtdistrikt had. Eduard wees 

 hem , na zulks bespeurd te hebben, zeer bercidwillig alle 

 digt bewassen streken, waarin zich wild bevond, en nam 

 de loftuitingen van den franschman niet alleen met blijd- 

 schap aan , maar was er zelfs trotsch op. — Toen onze 

 beide nieuwe vrienden des avonds huiswaarts keerden , za- 

 gen zij uit het dal naar de hooger liggende jagermeeslers- 

 woning eenen schitterenden jagtstoet naderen , waarover onze 

 Eduard niet weinig verwonderd was. Achter de ruiters 

 volgde de troep honden , welke aan beide zijdcn door pikeurs 

 in orde werd gehouden. De honden trokkcn vooral zijne op- 

 merkzaamheid , wier wit , zwart en bont gevlekt ras , met 

 langen kop , breed voorhoofd , zwaar behang , lang uilgc- 

 strekt lijf en hoogen schoft, hem nog niet was voorge- 

 komen. De opperjager verklaarde zijnen verwonderden ge- 

 leider , dat dit op vcrre na de geheele vorstelijke hofstoet 

 niet was, welke eerst morgcn vrocg zou opdagen. Eduard 

 besloot zoovccl mogelijk van de op handen zijnde parforce- 



