232 



hoorde, dat de vorst niet gewoon was zoo iets aan een 

 jagtknecht af te geven. 



Over dit stichtelijke gezegde had hij intusschen niet lang 

 tijd zich in overdenkingen te verdiepen , want plotseling 

 weerklonk het geroep : » zij komen , zij komen!" en zoo 

 ruischte en wemelde het in het groene bosch , als of Hackel- 

 bergs wilde jagt naderde. Voor den stoet reden hoornblazende 

 pikeurs , daarop volgde , in een open kales , de vorstin en 

 achter haar de vorst met zijn geheele jagtgevolg. De optogt 

 werd door eenige rijtuigen met dames besloten. De vorstin 

 bield stil en terstond snelden de voornaamste jagers toe , 

 om haar uit het rijtuig te helpen. De vorst wenkte den 

 ons bekenden opperjager tot zich en sprak zacht met 

 hem en de vorstin , en het ontging Eduard niet , dat de 

 beide hooge personen hunne oogen naar hem wendden. 

 Spoedig trad de opperjager weder ter zijde en riep Eduard 

 toe: >zie regt uit en niet naar den grond. Uw hert 

 zal gejaagd worden; ga het dus oogenblikkelijk nog eens 

 na en verbreek het spoor. Vindt gij alles in orde , dan 

 moet gij boven gindschen vijver weder tot ons komen. Is 

 echter het jagthert ontkomen , dan moet gij het ons ten 

 spoedigst komen melden." Fluisterend zeide hij nog : » als 

 ge uwe zaken goed doet , dan verlangt de vorstin u tot 

 haren voorrijder." Het hert was niet verjaagd , en Eduard 

 wachtte op zijnen post , tot dat de vorst met zijnen hofstoet 

 aankwam. De vorstin mende haar vierspan zelve; zij droeg 

 aan de regter zijde een jagthoorn , en aan de linkerzijde 

 een jagtmes , als een jager. Eduard kreeg bevel zich in de 

 nabijheid der vorstin te plaatsen , die hem kort af vraagde : 

 » alles in orde?" — » Alles wel ," antwoordde hij eenig- 

 zins beklemd : » de sporen zijn verbroken , en waarschijnlijk 

 begeeft zich het hert naar gindsche sleenhopen , omdat 

 wij westen wind hebben." — »Goed! Staat het hert al- 



