234 



die hct in de nabijheid der vorstin deed , tusschen de boo- 

 men verdween. Zij verklaarde de terugkomst en terugsprong 

 nooit schooner gezien te hebben , en bedankte Eduard in 

 beleefde bewoordingen. Meer en meer ontsteld , vraagde liij 

 of hare hoogvorstelijke Doorluchligheid verkoos de hondcn 

 af te wachten, of voort te rijden? Hij ontvingt tot ant- 

 woord : » Als gij gelooft mij bet hert nog eens te kunnen 

 doen zien , spaar dan de sporen niet. Onze honden zijn 

 mij reeds lang bekend." 



In gestrekten galop reedt Eduard vooruit, weder naar de 

 plaats terug , van waar de vorstin was gekomen. Op den 

 weg daarheen hoorde hij ; » Hourvari" blazen , een teeken , 

 dat de terugkomst door de jagers was opgemerkt geworden, 

 hctgeen hem deed besluiten zijne rigting eenigzins te veran- 

 deren. Het gelukte hem het hert andermaal in het gezigt 

 te brengen, waarvoor de vorstin hem met vlcijende woorden 

 dankte , en dit aan zijne jagtkennis toeschreef, zoo als 

 dit gewoonlijk bij de verwende kinderen des geluks gaat. 

 Boden met vrolijke berigten worden rijkelijk bcloond , ter- 

 wijl jobsboden dikwijls mishandekl worden , ofschoon de een 

 zoo ontschuldig is als de andere. 



Na eene jagt van twee uren was het hert zoo afgemat j 

 dat het meer op listen , dan op snelheid scheen te kunnen 

 vertrouwen. Door eene spoedige omwending onitrok het zich 

 weder aan zijne vervolgers ; maar de faufares en de jui- 

 chende uiiroep » TayauC , kondigden aan , dat het hert we- 

 der te voorschijn was gekomen , en wel zeer waarschijnlijk 

 in de nabijheid van een water in eene laagte, waar de vor- 

 stin met haar rijtuig onmogelijk kon komen , en derhalve te 

 paard moest stijgen. Eene waterfanfare bcvestigde dit ver- 

 mocden, en eenige oogenblikken later klonk des vorsten be- 

 vel om de jagers bijcen te roepen. De vorstin ijlde snel 

 als de wind op den watcrplas toe ; nam de haar op een en 



