23G 



verdacht was nederwierpen ; hem naar eenen gereedstaanden 

 wagen sleepten , en naar de hoofdstad voerden , waar hij da- 

 delijk bij de militairen werd ingelijfd ; een maatregel , waar- 

 van de vorsten zich destijds bedienden , om het aantal hun- 

 ner soldaten te vermeerderen , of lastige personen schaak te 

 zetten , of eindelijk , om losbandige jongelieden in eene 

 tuehtsehool te doen opnemen. 



Deze slag van het noodlot drukte onzen Eduard diep ter 

 neder. Uit eenen gedroomden hemel viel hij plotseling in 

 eene hel van rampen neder, daar hij zich aan een dubbel 

 lijden zag blootgesteld , en , zonder afscheid van zijne betrek- 

 kingen te kunnen nemen , ijlings werd voortgesleurd , en 

 wegens zijn toekomstig lot in verlwijfeling verviel. 



Intusschen bezat hij moeds genoeg , om zich in zijn lot 

 le schikken , waarvan het gevolg was , dat hij bij het gar- 

 nizoen spoedig de vrijheid der overige soldaten genoot. 



Zonder vast doel , ging hij eens des namiddags wande- 

 len. Hij werd naar het vrije veld voortgedreven. Langzaam 

 drentelde hij derwaarts; maar schrikte bij het hooren eener 

 zware stem , die hem toeriep : » Kei , Eduard ! vind ik u 

 eindelijk weder?" Verheugd sprong hij den welbekende op- 

 perjager te gemoet , die hem vriendelijk de hand schudde , 

 en te kennen gaf, dat de vorstin, zijn ongelukkig lot ver- 

 nomen hebbende, hem bevel had gegeven hem op te zoe- 

 ken, dewijl zij zich zelve beschuldigde de oorzaak van zijn 

 ongeval geweest te zijn. Tegelijk vernam hij , dat Bertha 

 kamermeisje bij de vorstin was , en Eduard ten haren op- 

 zigte gerust kon zijn. 



Dit alles kwam den onvrijwilligen rekruut zoo onverwacht 

 voor , dat hij eerst niets kon antwoorden , totdat de opper- 

 jager hem den voorslag deed om te deserteren. Deze ge- 

 dachte , die reeds lang bij hem sluimerde , zonder hem rcgt 

 duidelijk te zijn , vond zoo gcmakkelijk zijnen bijval , dat 



