257 



hij zijnen oprcgten bescliermer niet liet uitspreken , maar 

 onstuimig de vraag deed : » Maar waarheen ? — Spreek , 

 waarheen zal ik gaan ?" — » Wees toch bedaard ," liernam 

 de opperjager hem teregtwijzend, — schreeuw zoo luid niet op 

 den openbaren weg , even als een koornmaaijer , anders laat 

 ik u alleen staan. » Maar bedaarder" ging hij lerstond voort: 

 » De vorslin , die geene rust heeft , sedert gij verlrokken zijt , 

 zal wel middelen vinden , om u te doen ontkomen. Als ge 

 morgen namiddag geene dienst hebt, kom dan in het gind- 

 sche tuinhuis aan den berg ; het overige zal zich wel schik- 

 ken. — Adieu !" 



Eduard kon den namiddag van den volgenden dag naau- 

 welijks afvvachten , en sloop , toen het gewensehte uur 

 eindelijk was aangebroken , als een dief uit de kazerne. De 

 anders zoo onverschrokken jongeling beefde bij elke schrede ; 

 want hij moest zich aan het noodlot toe vertrouwen , 

 hetgeen zelfs den moedigsten vervaard maakt , en hij vrees- 

 de, in het tuinhuis nieuwe strikken te vinden. Toen hij 

 echter de stad achter den rug had , en de vrije lucht we- 

 der inademde , keerde zijne oude beradenheid terug ; hij was 

 op alles voorbereid , wat hem kon overkomen. Gerust trad 

 hij naar het tuinhuis toe , waar hij den opperjager en zijne 

 geliefde Bertha aantrof. Eerstgenoemde stelde hem eene 

 geheele jagtuniform , eenige rolleljes geld en andere benoo- 

 digheden , van wege de vorstin , ler hand ; eindelijk ontving 

 hij nog een aanbevelingsbrief aan den prins van Conde, om 

 hem niet alleen in 'sprinsen wereldberoemd jagtgevolg aan 

 te nemen maar ook de fransche taal te doen leeren. 



Eduajid wierp zijne ongemakkelijke uniform weg , en 

 trok eene fijne jagtkleeding aan , waarvan de genadige 

 vorstin hem zoo rijkelijk had voorzien. Nu verzocht hij 

 den opperjager zijner grootmoedige weldoenster zijuen diep 

 gevoelden dank over te brengen , en nam hierop het tee- 



