239 



ook voor hem waren , zag men hem toch niet opgcruimd , 

 en gal' hij aan hct cenzaam omzwerven in lict jagtge- 

 I)icd zijns meesters boven alles de voorkeur. Zelfs min- 

 der opmerkzame waarnemers van zijn gedrag, ontdekten 

 dikwijls bij hem de diepste zwaarmoedigheid , welke zijn heer 

 hem uit het hoofd trachtte te praten , met de plegligste en 

 heiligste beloften, zijnen vorst bij de eerste de beste ge- 

 legenheid te zullen bewegen , hem weder in zijn va- 

 dcrland te laten terugkeeren. Dit stelde hem cenigzins te- 

 vreden , en hij wijdde zich met nieuwen moed aan de 

 bezigheden van zijn aangenaam beroep. En ziet, zijn 

 hartewensch werd hem door de Voorzienigbeid verleend , 

 eer liy er op durfde rekenen. Zijn landsvader stierf op het 

 onverwachtst , en met zijn verscheiden was voor hem elke 

 strafbedreiging vervallen. Met rijke geschenken overladen , 

 verliet hij den graaf, en met een diep geroerd hart snclde 

 Eduard naar de vaderlandsche velden been , waarnaar hij 

 reeds zoo lang te vergeefs had verlangd, 



Eerst bezocht hij zijne geboorteplaats , waar hij zijne 

 moeder gelukkig nog in leven vond. Na de eerste harte- 

 lijke begroeting , vraagde hij naar zijne Bertha. » Ach , 

 vergeet dit meisje Eduard ! dat toch de uwe niet kan wor- 

 den" — zoo sprak zijne moeder — »want de jagermeester 

 Walfried geeft u gewis zijne dochter niet tot vrouw. Men 

 zegt zelfs , dat de vorstelijke ambtman haar weldra zal hu- 

 wen. Sedert twee jaren is zij nu uit de residentie terug- 

 gekeerd , en sedert dien tijd maakt de ambtman haar 

 zijn hof , hetgeen de jagermeester Walfried zeker niet on- 

 gaarne ziet." 



Na eenig nadenken , zeide hij met vastberadenhcid : > Als 

 dat zoo is , dan moet ik haar heden nog zien !" 



» Wat wilt gij beginnen' 1 hernam de moeder verschrokken , 

 » naauwelijks tot mij teruggekeerd , brengt gij weder nieuwe 



