266 



selijk in de wonde kan bcpaald blijvcn. De plaatselijkc be- 

 liandeling is dus de hoofdzaak. 



De iweede aanwijzing is , de vernietiging en neutralisatie 

 van het misschien reeds in de bewerktuiging opgenomen 

 vergift , waarloe de kwik het hoofdmiddel is. 



De derde, het wegnemen van de vatbaarheid des zenuw- 

 stelsels voor het vergift , waartoe , volgens alle ondervinding t 

 de belladonna het werkzaamste middel is. 



Men haaste zieh dus , zoo snel men kan , hoe vroeger , 

 hoe beter , de volgende gcneeswijze aan te wenden : Eerst 

 het searificeeren , uitzuigen met een kopglas , en het uit- 

 branden van de wond met buskruid, hetvvelk den voorrang 

 boven het gloeijend ijzer verdient , omdat het vuur in alle 

 scheuren en fijne verdiepingen indringt en dezelve verkoolt. 

 Ilierdoor wordt te gelijker tijd het vergift en het werktuig 

 van zijne opneming volkoraen vernield. Daarop wordt de 

 wond met eene zalf , welke roode praecipitaat en spaansche 

 vliegen bevat , verbonden , en daarmede zes weken lang in 

 sterke ottering gehouden , maar ook na verloop van dien 

 tijd niet geslolen , omdat men soms ondervonden heeft , dat 

 ook dan nog , na het opdroogen van de wond , de razernij 

 is uiigebroken ; maar nu wordt de wond in eene fontanel 

 veranderd , welke nog een jaar lang moet worden open ge- 

 houden. Wanneer de plaats der verwonding , b. v. het oog- 

 lid , de lippen , het aangezigt , deze hehandeling niet loe- 

 laat , moet men zieh met het searificeeren en uitwasschen 

 van de wond met zout water of loog vergenoegen. 



Met deze plaalselijke behandeling veibinde men nu de 

 volgende algemeene. Men late eerst rondom de wond en 

 op eenigen afsland , dagelijks tweemaal 1 drachme kwikzalf 

 inwrijven , en des morgens en des avonds 2 grein calomel 

 met een grein rad. belladonna nemen, tot het begin van 

 eene matige kwijling, welke men 14dagcn lang onderhoudt. 



