114 



bestaan der wet, waarbij voornamelijk op den voor- 

 grond staat, de onzekere positie van de opziencrs der 

 jagt en visscherij. Mijne , van den aanvang der invoe- 

 ring van de wet van 6 Maart 1852 (Staatsblad No. 

 47) , herhaaldelijk uitgedrukte meening , dat de wet , 

 behoudens eenige geringe wijzigingen , zeer goed zoude 

 werken, is door de ondervinding bij mij versterkt, 

 en, indien hier en daar klagten en bezwaren tegen 

 dezelve worden ingebragt, moeten die meer aan de 

 verkeerde uitvoering der wet dan aan de wet zelve 

 geweten worden. 



TOEZIGT OP DE JAGT EN VISSCHERIJ. 



Het is mij bijzonder aangenaam te kunnen mede- 

 deelen , dat de bezoldigde jagtopzieners uitmiinten 

 door getrouwe nakoming hunner dienstpligten. Ten 

 opzigte van hunnen dienstijver en bekwaamheid kan 

 ik de lorTelijkste getuigenis afleggen. 



De aanstelling tot Rijks veldwachters, en de in die 

 betrekking door de bezoldigde opzieners gedane diens- 

 ten, hebben geenen nadeeligen invloed uitgeoefend op 

 hunne dienst als jagtopziener. De burgemeesters 

 der gemeenten, alwaar bezoldigde opzieners gestation- 

 neerd zijn, bebben echter zeer gunstige rapporten uit- 

 gebragt, betrekkelijk de door de jagtopzieners als 

 Rijks veldwachters bewezene diensten. Zeer ten on- 

 regte zoude het echter zijn, om nit deze stelling, dat 

 de beide belrekkingen zeer goed door de jagtopzieners 



