105 



Een ieder, die belang in die kunslaanwending kwam 

 stellen, wendde het hoofd af, zoo wegens het nare 

 schouwspel als het onaangename der brandlucht; een 

 en ander, bijdragende ora den hond als verloren te 

 beschouwen , leidde tot het besluit denzclven , aangezien 

 het onzekere der uitkomst, niet meer nutteloos te 

 kwellen. Het dier werd lusteloos en zwakker, het 

 lag, bij voorkeur, op den kant, waar het euvel zat; 

 de oogen, vroeger zoo helder, werden dof en weken 

 zoo diep in de oogkassen , dat ze bijna niet meer zigt- 

 baar waren ; deze alsmede de neus raakten bezet , even 

 als bij de hondenziekte, welke zij nietgehad, evenmin 

 als aan andere kwalen geleden heeft. 



Nu viel mij in , dat vele jaren geleden een koppel- 

 knecht mij den raad gaf van loodwit te bezigen, aan 

 den staart van mijn paard, waarin men, ten gevolge 

 van het zoogenaamde angliseren , meende dat het koud- 

 vuur aanwezig was, hetwelk door dit middel spoedig 

 en volkomen genas. Dit insgelijks op de hond be- 

 proefd, had ook dadelijk gunstige uitwerking: de 

 ontstoken plaats vcrkreeg gezonder kleur, en de om- 

 vang verminderde. Het bleef echter bezwaarlijk de 

 hond te beletten , de wond te likken , zij wist de ver- 

 banden te verschuiven of te verscheuren, en duldde 

 geenzins den muilband. 



Doordien de teef eensklaps al het haar gebodene 

 voedsel weigerde, werd zulks aan het binnen krijgen 

 van loodwit toegeschreven , welk gevoelen versterkt 

 werd door de bevinding, dat zij niets dan melk wilde 



