90 



verkoop en verdeeling in handen van anderen overge- 

 gaan , of ook verhuurd , en de nieuwe bezitters jagen 

 dikwijls met veel ijver, of hebben minder reden om 

 het wild te sparen. 



De grootste oorzaak ligt evenwel in de uitoefening 

 van de lange jagt , gelijk die hier en daar plaats vindt. 



De wet van 1852 legt niet, gelijk die van 1814, de 

 betaling van eenig hooger regt op aan den gebruiker 

 van meer dan een zeker getal lionden, maar onder 

 deze wet kan de lange jagt, althans gelijk die in deze 

 provincie gewoonlijk plaats heeft, worden uitgeoefend 

 met zoovele lionden en met zoovele personen als men 

 goed vindt, en waar dit op eenigzins uitgebreide 

 schaal wordt in praktijk gebragt, daar is het niet te 

 verwonderen, dat de wildbaan veel heeft te verant- 

 woorden. 



Door den heer minister van Binnenlandsche zaken 

 werd wel in der tijd op de gevraagde inlichtingen als 

 zoodanig geantwoord, dat strikhouders en polsdragers 

 moeten gerekend worden vrij van acte te zijn, maar 

 dat ieder eene acte moest bezitten mede jagende met 

 zijn eigen hond; doch althans in deze provincie is op 

 de lange jagt geen onderscheid tusschen polsdrager en 

 jager te maken, terwijl de actehouder zich op de 

 vraag van den opziener steeds alle honden toeeigent, 

 of ze voor dien dag koopt, huurt of leent, hetgeen 

 immers ook nergens is verboden. 



Het is te hopen dat bij eene verandering in de wet 

 $eze moeijelijkheid uit den weg mag worden geruimd , 



