A% 



beginsel uitging, was het bestaan van een publiek 

 jagtveld. — Wanneer nu de jagt op ganzen , eenden 

 en watersnippen geopend was , had iedere daartoe 

 bevoegde het regt , die jagt in dat publiek jagtveld 

 uit te oefenen , en ieder jager weet , dat de jonge 

 eenden zich gaarne in haverstukken en hooilanden 

 ophouden ; sommige minder naauwgezette jagers zoch- 

 ten dus aldaar dat wild op en veroorzaakten schade. 

 — Er bestonden slechts twee middelen ora dit kwaad 

 te keeren : of de grondstukken te doen registreren en 

 afpalen , 6f eene actie tot schadevergoeding in te stellen ; 

 het eerste was kostbaar , het tweede leverde vele bezwa- 

 ren op. — Om aan dezen toestand een einde te maken 

 werd het Koninklijk besluit van den 5den Julij 1823 

 (Staatsblad no. 25) in het leven geroepen, en sedert 

 bepaalde de Opperhoutvester , in overleg met Gedepu- 

 teerde Staten , de localiteiten , waar de jagt op gan- 

 zen, eenden en watersnippen zoude geoorloofd zijn; 

 doch — men lette hier op — waren die notification , 

 in de meeste provincien, slechts van toepassing op het 

 publiek jagtveld ; in de geregistrcerde en afgepaalde 

 jagten bleef het alzoo aan den eigenaar vrijgelaten , 

 of werd het eene zaak tusschen dezen en den huurder 

 van den grond. 



Sedert de invoering der Wet van 1852 bestaat er niet 

 alleen geen publiek jagtveld meer , maar staat alle 

 jagtveld gelijk met hetgene vroeger geregistreerd en 

 afgepaald was; niemand dus — met uitzondering der 

 bezitters van jagtregt op gronden van derden — heeft 



