38 



tegenspraak met art. 641 van het B. W. ; ten ware 

 men de ongerijmde stelling wilde volhouden , dat het 

 slot van dat art. alleen op de destijds bestaande Wet 

 van den llden Julij 1814 (Staatsblad no. 79) van toe- 

 passing kan geacht worden, en niet op Wetten later, 

 over dit onderwerp, uit te vaardigen. — Gemeld art. 

 kent slechts een wettig regt van verkrijging , bij uit- 

 sluiting van anderen , aan den eigenaar van den grond 

 en het water toe , op het wild en den visch — die 

 toch, volgens art. 640 in verband met dit art., eene 

 res nullius zijn — ; mits de uitoefening van dat regt 

 geschiede overeenkomstig de Wet ; dat is : in den tijd 

 en op de wijze bij de Wet vastgesteld en toegelaten.— 

 Bovendien zijn zulke beperkingen van het eigendoms- 

 regt aan onze Wetgeving niet vreemd : men behoeft 

 slechts de titels IV en V, in het tweede boek van 

 het B. W. door te zien, om bijna bij elke bepaling 

 eene wijziging van het vrije eigendomsregt te vinden. 

 — Waarom zouden ze dan ten opzigte van het mid- 

 del ter verkrijging (occupatio) van wild en visch niet 

 insgelijks mogen worden toegepast. 



Men mag veronderstellen , dat van dergelijke be- 

 schouwingen de Wetgever bij de invoering der Wet 

 van den 6den Maart 1852 (Staatsblad no. 47) is uit- 

 gegaan ; althans zij schijnt daarmede volkomen over- 

 een te stemmen. — De taak was , bij de aanmerkelijke 

 wijziging van het beginsel, alles behalve ligt te achten; 

 vele vooroordeelen toch waren te bestrijden , vele moei- 

 jelijkheden te ontwijken , vele bezwaren te vermijden. 



